Murw `The Dark`

Kan een horrorfilm dan echt niet zonder harde klappen op de geluidsband om een beetje schrikeffect te sorteren? In The Dark van John Fawcett (van de culthit Ginger Snaps) wordt dit trucje vaak gebruikt net als vooruitwijzende visioenen en flashbacks die pas tegen het eind van de film hun geheim volledig prijsgeven. Murw word je er van, meer dan bang.

In The Dark gaan moeder Adèle en dochtertje Sarah op bezoek bij vader James die aan het klussen is in een afgelegen huis aan de kust van Wales. Dat het er spookt, is al snel duidelijk. Dat moeder en vader van elkaar vervreemd zijn of in scheiding liggen ook. Soms lijkt The Dark wel een film over de strijd om de voogdij over Sarah. De portee van het verhaal draait om het afstraffen van Adèle. Omdat ze haar kind in een emotionele bui een keer heeft geslagen, is ze een slechte moeder - zo simpel moralistisch gaat dat hier.

Interessanter is dat in het scenario een Keltische legende is verwerkt over de mogelijkheid het hiernamaals te bezoeken om de doden terug te halen. Natuurlijk tegen een prijs. Orpheus en Eurydice in Wales. Naast deze mythe over `Annwyn` (het hiernamaals) en ideeën over ouderschap krijgen we ook nog een verhaal over godsdienstwaanzin voorgeschoteld. Maar al deze aanzetjes tot potentieel interessante thematiek gaan ten onder in een ridicule stijl en slechte dialogen. Deze Engelse productie haalde in Groot-Brittannië de bioscopen niet eens.

The Dark. Regie: John Fawcett. Met: Maria Bello, Sean Bean, Sophie Stuckey, Maurice Roëves. In: 8 bioscopen.

    • André Waardenburg