Het beeld

Op de dag dat de Nederlands-Palestijnse regisseur Hany Abu-Assad een Golden Globe won voor zijn film Paradise Now, ging de meeste aandacht van de Nederlandse actualiteitenrubrieken naar een andere film over Palestijns terrorisme. Steven Spielbergs Munich, waarin de wraakacties van de Mossad - de Israëlische geheime dienst - voor de terreuraanslag tijdens de Olympische Spelen van 1972 worden gereconstrueerd, heeft niet te klagen over aandacht op televisie. Na eerder Nova en het NOS Journaal wijdden gisteren Twee Vandaag (AVRO) en Netwerk (EO) reportages aan de werkelijke achtergronden.

Ned.1 (EO), Netwerk, 17 januari, 20.50u.

Nauwelijks bekomen van de schok dat Twee vandaag een aan de represailles ontkomen brein achter de aanslag, Abu Daoud, in Damascus opgespoord had, zagen we dezelfde 77-jarige Palestijn twee uur later opnieuw voor de camera verschijnen. Ook Netwerk had hem in zijn Syrische schuilplaats weten te vinden.

Alleen voor insiders in het Hilversumse mediawereldje zou het interessant kunnen zijn om uit te zoeken wie wie op welke manier de loef heeft afgestoken, maar een pleidooi voor drie zelfstandige nieuwsrubrieken is het zeker niet. In beide items erkende Abu Daoud zijn verantwoordelijkheid voor de gijzeling, maar ontkende brutaalweg dat geweld de bedoeling geweest was. In Twee vandaag stelde hij dat er een ongeluk was gebeurd toen 'een Russische gewichtheffer, die nog maar net in Israël woonde' een van de overvallers een geweer probeerde afhandig te maken.

Netwerk wisselde uitspraken van de oude man af met een interview met Anouk Spitzer, de in 1972 geboren dochter van de vermoorde Israëlische schermcoach, die net als haar Nederlandse moeder elders zei geen behoefte te hebben aan een confrontatie met Abu Daoud, omdat er weinig te bespreken zou zijn met een terrorist.

Dus construeerde Netwerk de ontmoeting in de montage. Een pathetisch beeld van de Palestijn met een kind, mogelijk een klein- of achterkleinkind, werd direct gevolgd door de vraag wat Anouk Spitzer er voor gevoel bij had dat de man die de dood van haar vader op zijn geweten had, nog wel in leven was. Het is een rare formulering, een invitatie tot het wensen van de doodstraf. En dat is ook een beetje een probleem met de film van Spielberg, dat de vraag naar de rechtmatigheid en zin van vergelding pas in het laatste kwartier goed aan bod komt.

De absurditeit van nationalisme is het onderwerp van de BBC-serie How To Start Your Own Country, die hier door de RVU wordt uitgezonden als Kroon jezelf tot koning - en begin je eigen land. De als 'satiricus' omschreven sympathieke schlemiel Danny Wallace besluit daarin zijn flat in Oost-Londen af te scheiden van het Verenigd Koninkrijk en meldt dit per brief aan premier Blair. Daarna laat hij een vlag ontwerpen en een volkslied componeren, en begint op het internet onderdanen te werven. Het oogmerk om de 923 inwoners van Vaticaanstad in aantal te overtreffen blijkt snel haalbaar.

In de aflevering van gisteren verdeelde koning Danny in de pub enige ministersposten. Het leuke van de documentaire reeks is dat op uiterst luchtige toon beginselen van de politiek aan bod komen: het belang van een leger als je territorium wilt veroveren en behouden, maar ook een grondwet en legitimwiteit.