Dokic' tennishart klopt weer voor Australiërs

Tennisster Jelena Dokic (22) vierde vandaag haar rentree bij de Australian Open, vijf jaar nadat de ze haar tweede vaderland Australië de rug had toegekeerd.

Ze had zich heilig voorgenomen om 'twee weken lang te genieten in Melbourne'. Dat kan nog altijd. Maar de vraag is of Jelena Dokic daar als toeschouwster nog zin in heeft, nadat de herintredende tennisster vandaag 'vermoedelijk de meest teleurstellende nederlaag uit mijn carrière' beleefde door toedoen van de taaie Virginie Razzano uit Frankrijk: 6-3, 6-7 en 1-6.

Het verlies kwam aan als een mokerslag bij de geboren Servische, die vorige maand na een zelfverkozen ballingschap van vijf jaar terugkeerde in haar tweede vaderland Australië. Liefdevol sloten de Aussies de voormalige nummer vier van de wereld weer in de armen na haar re-naturalisatie. In de wetenschap dat Dokic de oorzaak van alle ellende uit het verleden ditmaal gelukkig thuis had gelaten: vader/bullebak Damir Dokic.

Zijn dochter had die geboden herkansing vandaag, op de openingsdag van de Open Australische kampioenschappen, graag willen beantwoorden, en leek daartoe ook hard op weg. Na ruim een uur stak Dokic beide armen triomfantelijk de lucht in. Het bleek, tot afgrijzen van de 22-jarige hoofdpersoon, te vroeg gejuicht. Haar met veel venijn geslagen forehand belandde niet op of binnen de lijnen, maar net daarbuiten. Van het beslissende punt was geen sprake.

Zo ontgoocheld over het vermeende onrecht was Dokic dat ze de confrontatie zocht met de scheidsrechter, waarna ze haar tweede matchpoint op knullige wijze om zeep hielp. Vakkundig maakte Razzano vervolgens gebruik van de frustratie bij de nog enigszins oververhitte publiekslievelinge. In recordtempo (26 minuten) won de modale nummer 54 van de wereld de derde set.

Na afloop deed Dokic vooral haar best om te benadrukken dat ze, ondanks haar onvolwassen gedrag op de baan, een overwinning had behaald, en dat haar hart (weer) voor Down Under klopt. 'Het spijt me dat de zaken zo gelopen zijn', klonk het op bedeesde toon. 'Ik wil het goedmaken, daarom ben ik ook teruggekomen. Als ik me geen Australische had gevoeld, zou ik mijn beslissing niet hebben herroepen.'

Vijf jaar geleden barstte de bom. Dokic weigerde nog langer uit te komen voor het land waar ze in 1994 als oorlogsvluchtelinge was neergestreken met haar familie. Reden: ze werd naar eigen zeggen behandeld als een melaatse, zowel door pers als publiek. Haar vader was door de Australische media neergesabeld als een doorgedraaide malloot, die de carrière van zijn dochter frustreerde. Hoe durfden ze, vroeg Dokic zich verbijsterd af.

Maar zo gek was dat niet. Damir Dokic, bijgenaamd The Father from Hell, had zich in korte tijd ontpopt tot de tennisvader aller tennisvaders, oftewel: de ergste in zijn soort. Hij stond dronken langs de baan, vernielde de mobiele telefoon van een journalist en maakte zich op Wimbledon onmogelijk door iedereen voor 'nazi' uit te maken. Toen de oud-bokser in de kraag werd gevat stond hij te tieren tegen de koningin en de Amerikaanse president Bill Clinton.

Zelf was Dokic senior alle pesterijen vijf jaar geleden ook beu. De in zijn ogen 'gemanipuleerde loting' bij de Australian Open, waar zijn pupil in de eerste ronde werd gekoppeld aan titelverdedigster Lindsay Davenport, was volgens hem het zoveelste bewijs dat 'enkele apen in de Australische bond' zijn dochter bewust de voet dwars wilden zetten. En dus was het tijd de koffers te pakken, terug naar Servië en Montenegro.

Niemand die het duo serieus nam, maar vader en dochter Dokic zetten hun dreigement door. Zonder al te veel succes. Ook in haar geboorteland kon de jonge tennisbelofte, in 1999 halve finaliste op Wimbledon, niet aarden. Ze weigerde uit te komen voor de nationale ploeg, want de pseudo-vedette Dokic had 'wel wat beters te doen' en werd ook in Servië 'niet netjes behandeld'.

Een weerzien met Australië ging Dokic sindsdien consequent uit de weg. Bang als ze was opnieuw in het mes te lopen van de media, die echter nog slechts meesmuilend refereerden aan hun ex-landgenote en haar verknipte vader. Haar loopbaan leek, mede als gevolg van blessures, als een nachtkaars uit te gaan. Dokic was het vermelden niet (meer) waard.

Tot begin vorige maand, toen de op de ranglijst afgegleden tennisster op haar schreden terugkeerde. Australië was bereid haar een nieuwe kans te geven, maar de getraumatiseerde nummer 370 van de wereld kreeg het niet cadeau. In een play-off moest Dokic bewijzen dat ze nog wel degelijk een balletje kon slaan. Pas toen ze de barrage had doorstaan, ontving ze een wildcard voor The Oz Open.

Vandaag eindigde dat avontuur al weer, maar Dokic treurde niet. Haar herstart was geslaagd, gelet op de aanmoedigingen van het publiek dat haar vijf jaar geleden nog had uitgefloten. De banden met haar omstreden vader heeft Dokic naar eigen zeggen voorgoed verbroken. Sportminnennd Australië kan alleen maar hopen dat die woorden op waarheid berusten.