Goedkoop 'succes' over lijk van tragisch gestorven kind 1

Geert van Kesteren heeft volgens NRC Handelsblad van 9 januari „geprobeerd met zijn foto de reikwijdte van de ramp (tsunami) te laten zien“. Volgens ons heeft Van Kesteren echter niets van dat alles laten zien, maar heeft hij, over het lijk van een tragisch gestorven kind, een goedkoop ‘succes’ willen boeken. Dat de jury van de Zilveren Camera hem fotojournalist van het jaar heeft gemaakt zegt alles over de verwrongen opvattingen van deze jury, maar dat weten we; dat mogen we immers ieder jaar weer ervaren.

Godfried Bomans, de schrijver maar vooral scherpe cultuurfilosoof van weleer, heeft dit fenomeen ruim 40 jaar geleden al uit de doeken gedaan. Hij schreef destijds over een min of meer vergelijkbare ‘World Press Foto’ o.a. „Het werkstuk ontleent zijn belang niet aan enige creativiteit van de maker, maar uitsluitend aan het feit, dat men een mens in extremis aanschouwt, in die ogenblikken dat hij het meeste recht heeft op het respect, dat in afzijdigheid van elke publiciteit besloten ligt. [...] Men krijgt een schokkend resultaat, maar deze schok wordt niet veroorzaakt door een kwaliteit in de foto maar door het overschrijden van een fatsoensgrens daarbuiten. Men noemt zo'n foto dan ook sensationeel. Terecht, zij is dit. Elke schending van menselijke normen verwekt sensatie.

Als men maar goed begrijpt, dat deze sensatie niet wortelt in enige verdienste van de maker, doch uitsluitend in de omstandigheden waarin het object verkeert. Niet de fotograaf: zijn gezichtshoek, instelling en belichting is hier bepalend, maar alleen het object, dat niet gefotografeerd had mogen worden en het toch wordt. Hij maakt de foto. De man, die de lens richt, maakt niets. Hij maakt slechts misbruik.“

    • Hanneke Scholtz