Een Burberry voor de hond

Burberry jasjes, gevarieerde maaltijden, hartoperaties, ziektekostenverzekering, crematies. Het huisdier is zo ongeveer het laatste waar Nederland op bezuinigt.

Portret van Marjolijn Lampe en haar hondje Babs. Marjolijn runt een internetwinkel voor dierenbenodigdheden. Door Jonathan Vos Vos, Jonathan

“Twee weken geleden was het in Grenoble ijskoud. Toen heb ik Babs een rood jasje aangetrokken, warme fleece van binnen en waterafstotend materiaal aan de buitenkant. Ik vond het jammer dat ik haar schoentjes niet bij me had, want het ijs deed pijn aan haar pootjes.“

Marjolijn Lampe, marketingmedewerkster bij een schoenenimporteur, is altijd op zoek naar leuke hebbedingetjes voor haar mopshondje Babs. “In Nederland kon ik nooit iets hips vinden. Alleen maar regenjasjes in saaie kleuren en tuttige modellen. Dan is New York heel anders, met het ene hondenwinkeltje na het andere. Daar is het een trend om je hond leuk aan te kleden.“

Omdat Lampe vermoedt dat die trend zal overwaaien naar Nederland, opende ze een paar maanden geleden haar webwinkel Babs en Milo (www.babsenmilo.nl). In het begin was ze al blij met een bestelling per week, maar inmiddels zit ze wekelijks al op tien bestellingen. Het blingbandje - een halsband met in glitterletters de naam van de hond - verkoopt het best, maar de Burberry-lijn wordt ook steeds populairder. Die bestaat uit riemen (35,95 euro), halsbanden (29,95 euro) en met namaakbont gevoerde jasjes (59,95 euro) in een lichtblauwe of roze versie van de klassieke Burberry-ruit.

“Voor veel mensen is hun hond een kindje. En voor je kindje koop je graag leuke dingen“, zegt Lampe, “Zelf vind ik het meestal leuker om iets nieuws voor Babs te kopen dan voor mezelf.“

Volgens Ruud Bronkhorst, woordvoerder van de brancheorganisatie van dierenspeciaalzaken Dibevo, is Lampe geen uitzondering. “Mensen beschouwen hun huisdier vaak als volwaardig lid van het gezin. Af en toe wordt daar onderzoek naar gedaan en dan blijkt dat huisdieren binnen het gezin een steeds grotere rol gaan spelen.“

Volgens Dibevo telt Nederland 16 miljoen huisdieren, waaronder 3,3 miljoen katten en 1,8 miljoen honden. Maandelijks geven Nederlanders per huisdier 21,80 euro uit aan voeding, verzorging en speeltjes. Bronkhorst verwacht dat dat bedrag de komende jaren stijgt. “We hebben in de detailhandel magere jaren gehad. Eigenlijk hobbelen wij altijd achter de laagconjunctuur aan. Als het slecht gaat bezuinigen mensen eerst op auto's en meubels, dan op hun eigen levensbehoeften en tenslotte op de huisdieren. Dan kopen ze minder accessoires en goedkoper voer.“

Maar zodra de portemonnee van zijn baas het toelaat, krijgt Fikkie weer dure brokken. “Er zijn nog maar weinig mensen die de hond met de pot mee laten eten. Mensen geven hun huisdieren het liefst voeding van hoogwaardige kwaliteit. De trend van gezond eten en niet te zwaar willen worden zie je ook als het om dieren gaat.“

Mensen hebben veel over voor de gezondheid van hun dier. “Het komt van twee kanten. Mensen willen veel, maar er kan tegenwoordig ook veel“ , zegt dierenarts Jurgen Tan. “Al moet er wel altijd een medische indicatie zijn. Cosmetische ingrepen zijn verboden.“

In dierenkliniek Korte Akkeren in Gouda, waar hij werkt, hebben alle dierenartsen een specialisme. Een van Tans collega's houdt zich vooral bezig met tandheelkunde. “Zij heeft net een beugel geplaatst bij een hondje. Zijn hoektanden zijn te lang, waardoor hij zijn verhemelte verwondt. Vroeger zouden we die tanden afvijlen, maar dat geeft lelijke ontstekingen. Trekken was in dit geval geen optie, want deze hond moet in de bewaking. Dan wordt het dus een beugel. Daar komt nog heel wat bij kijken, want zo'n hond blijft niet stilzitten. Die heeft een licht roesje nodig.“

Een andere collega van Tan is gespecialiseerd in oncologie - de kliniek is het kankercentrum voor de provincie Zuid-Holand. Zelf is Tan gespecialiseerd in orthopedie en cardiologie. Deze maand werd in de kliniek de eerste hartoperatie verricht. De patiënt was een pincher van 10 maanden, die door een aangeboren hartafwijking binnen twee maanden zou overlijden. De patiënt was niet verzekerd en omdat zijn bazin de kosten van de operatie van 1.500 euro niet kon betalen, opereerden de dierenartsen gratis. “Een enkele keer doen we dat. We hebben twee bossen bloemen gekregen en een heel blije mevrouw. Voor ons is zo'n operatie natuurlijk ook leuk. Je doet iets nieuws.“

Het is misschien een flauwe vraag, maar denkt Tan nooit eens aan de Derde Wereld als hij aan de operatietafel staat? “Ja, daar worstel ik wel eens mee“, zegt hij, “de apparatuur die hier staat is mooier en beter dan die in een ziekenhuis in Soedan. Maar ik denk ook wel eens aan de Derde Wereld als ik zie in wat voor auto ik rijd of als ik in de supermarkt loop. Je kunt bij alles wat wij in het westen doen je twijfels hebben. De levensstandaard is zeer hoog.“ Overigens zijn het volgens Tan niet alleen mensen met hoge inkomens die hun huisdier een kostbare medische behandeling laten ondergaan. “Misschien hebben mensen met weinig geld er zelfs meer voor over“, veronderstelt hij. “Een huisdier is een gezinslid, zo voelen de meeste mensen dat.“

Het komt tegenwoordig dan ook vaak voor dat mensen met een dier met kanker besluiten tot chemotherapie. Dan wordt een dier doorgaans een half jaar lang eens in de drie weken behandeld. Zo'n behandeling kost, afhankelijk van de grootte van het dier, elke drie weken opnieuw zo'n 150 euro. “Voor ons is het rendement vrij laag, maar de kosten zijn hoog door de dure apparatuur. Tijdens de behandeling doe je voortdurend bloedonderzoek en omdat je jezelf niet aan gevaren wilt blootstellen heb je een afzuigkast nodig en beschermende kleding.“

De prijs is volgens Tan zelden een punt van discussie. “Als mensen aarzelen is het omdat ze bang zijn dat ze egoïstisch overkomen. Je laat een dier toch niet lijden omdat jij hem toevallig niet kunt missen? Dat is ook de kritiek van de omgeving. Daar waarschuwen we mensen ook altijd voor. Maar dieren worden niet erg beroerd van chemotherapie. En als dat wel zo is, ligt daar de grens. Dan stoppen we.“

Nu de diergeneeskunde zo'n hoge vlucht neemt is het niet verwonderlijk dat verzekeraars zich op deze markt storten. Mensen die een ziektekostenverzekering willen afsluiten voor hun hond of kat, ontdekken dat ze ongeveer dezelfde keuzes moeten maken als voor hun eigen zorgverzekering. Krijgt het dier alleen een ongevallenpakket? Dat verzekert niet alleen de ziektekosten na een ongeluk, maar ook de kosten die gemaakt moeten worden als een dier gevaarlijke voorwerpen of giftige stoffen eet.

Of krijgt hij een uitgebreidere ziektekostenverzekering die alles vergoedt, behalve vaccinaties en begeleiding bij zwangerschap en bevalling. Of een extra pakket?

De premie schommelt per maand tussen de 9 en 15 euro en voor honden boven de 12 en katten boven de 16 geldt dat ze alleen worden toegelaten na een medische keuring. Er zijn drie verzekeraars die polissen voor huisdieren aanbieden. Marktleider is Proteq, een dochter van SNS Reaal. “Bij ons zijn 75.000 honden en katten verzekerd“, zegt Proteq-woordvoerder Martijn Kabben. “Op die paar miljoen katten en honden die er in Nederland zijn is dat weinig. Maar we verwachten dat het aantal verzekerde huisdieren stijgt, want mensen zijn zich steeds meer bewust van de risico's die je loopt als je onverzekerd bent. Het is zonde als je hond een goede medische behandeling kan krijgen en je moet het laten om de kosten.“

Verzekeraar Dier en Polis gaat nog een stapje verder. Zij bieden voor 5,45 euro per vakantiedag een ziektekostenreisverzekering aan, waarmee de hond in heel Europa op gratis medische zorg kan rekenen. Ook bieden zij een uitvaartverzekering aan tegen betaling van een eenmalige premie van 135 euro. Hoeveel honden en katten zo riant verzekerd zijn, willen ze niet kwijt. “Weinig, schat ik“, zegt Rita Elsgeest, eigenaar van dierenbegraafplaats en -crematorium Grebbehof op de Rhenense Grebbeberg. Zij rekent 30 euro voor het begraven van een cavia of konijn en 72 euro voor een kleine hond. Een kistje voor de cavia kost 36 euro en voor de kleine hond 48 euro. Grafhuur kost tussen de 30 en 60 euro per jaar en duurt minimaal vijf jaar.

Individuele crematies kosten tussen de 60 euro (cavia) en 168 euro voor een zeer grote hond. Collectieve crematies kosten tussen de 30 en 132 euro.

Elstgeest verkoopt urnen vanaf 39 euro en bijzetting in de urnenwand kost 60 euro per jaar. Maar eigenlijk is het allemaal bijzaak, want aan haar kattenpension verdient ze meer. “Je merkt gewoon dat mensen minder te besteden hebben en dan bezuinig je op dit soort zaken. Bovendien gaat het niet alleen om de prijs van het cremeren of begraven. Als een dier dood gaat, hebben mensen vaak al heel veel geld uitgegeven aan de dierenarts. Dan kan dit er net niet meer bij en dan begraven ze hun dier in de achtertuin. Wie ben ik om te zeggen dat dat niet mag?“

    • Wilma van Hoeflaken