Alles moet kloppen

Voor Oscar Kocken (22) is ultieme schoonheid een kloppende reeks getallen op zijn wekkerradio. Maar wat ligt er in zijn bed?

Oscar Kocken van Spunk

Mijn idee van ultieme schoonheid: de rood oplichtende cijfers in het display van mijn wekkerradio die samen een kloppende reeks getallen vormen. Als onbetwist hoogtepunt geldt vanzelfsprekend 12:34, maar ook 11:11 en 10:01 doen mij sidderen van genot. Uitsluitend wanneer een dergelijke combinatie het scherm vult, geef ik toe aan de misselijk makende noodzaak om mijn bed te verlaten. Voor minder doe ik het niet en volgens mij is dat een heel gezonde eigenschap. Bijkomend voordeel is bovendien dat ik wegens gebrek aan 09:90, 08:80 en 07:70 nooit belachelijk vroeg de veren uit hoef.

Op een opvallend vergelijkbare wijze denk ik ook over de relatie tussen mooie data en goede voornemens. Precies zoals ik weiger om op klokslag 09:38 op te staan, zo kan ik me ook erg goed voorstellen dat op woensdag 17 augustus geen mens zich voorneemt om eens te gaan stoppen met roken. Je hebt godbetert wel wat beters te doen op woensdag 17 augustus, dunkt me. Zondag 1 januari daarentegen weet de mens - mij incluis - al een stuk beter te motiveren. Zondag 1 januari, dat klinkt als pure poëzie. Dat het dan ook nog eens Nieuwjaar is mag wat mij betreft met alle recht een klapper op een vuurpijl genoemd worden. En dan ben ik dus best bereid om me van alles en nog wat voor te nemen.

Zo kwam het dat ik me nog niet eens zo heel lang geleden voornam om per zondag 1 januari ietsiepietsie minder te gaan drinken, ik nam me voor om ietsiepietsie eerder naar bed te gaan, ik nam me voor om “iets' aan sport te gaan doen, ik nam me voor om méér groente en fruit te eten, ik nam me voor om mijn moeder vaker te bezoeken, ik nam me voor om mijn vader ook eens af en toe te bellen als er niet persé iets gerepareerd hoefde te worden, ik nam me voor om voortaan alle deadlines te halen, ik nam me voor om meer goede doelen te steunen, ik nam me voor om me ergens belangeloos voor in te zetten, ik nam me voor om de wereld te verbeteren, ik nam me voor om nog dit jaar de lamp op de gang te vervangen, ik nam me voor om als ik me had afgedroogd de haren uit het doucheputje te halen, ik nam me voor om als ik klaar was de wc door te spoelen, ik nam me voor om de afwas minder dan een week te laten staan, ik nam me voor om de vuilniszakken buiten te zetten. Ik nam me voor om binnen afzienbare tijd de of op z'n minst een Ware te vinden. Ik nam me voor om dit jaar mijn goede voornemens eens een keer niet direct weer te vergeten.

Inmiddels zijn we deze prachtdatum al weer ruimschoots gepasseerd en kan ik mijn persoonlijke balans opmaken. Het allereerste voornemen is al op de dag zelf gesneuveld, en dat ik die ochtend pas in mijn bed kroop op de tijd dat ik normaal gesproken op zou staan, lijkt me ook niet bepaald een bijzonder gunstig voorteken. Behalve een estafette tussen mijn bed en de wc, waarbij ik zelf het doorgeefstokje was, heb ik ook nog niet noemenswaardig veel aan sport gedaan. Wat de andere voornemens betreft, daarvoor heb ik wat meer tijd nodig om er iets zinnig over te kunnen zeggen. Vooralsnog is de stank in huis in elk geval prima te harden.

Zou ik nu niet diep teleurgesteld in mijzelf moeten zijn? Ik heb immers al op diverse fronten gefaald. Weliswaar een bekend gevoel, maar daarom niet minder verontrustend. Ik wrijf in mijn ogen en kijk op mijn wekkerradio: 12:35 schijnt mij tegemoet. Ook dat nog. Een korte rekensom leert mij dat ik voor een optimaal resultaat nog 23 uur en 59 minuten moet blijven liggen. Zuchtend draai ik me om en nestel me tegen de Ware aan. Je kunt over mij beweren wat je wil, maar niet dat ik slecht ben in het stellen van prioriteiten.

    • Oscar Kocken