Sleetje rijden

“Even zitten“, zegt mama. “Ik heb moeie voeten van al dat boenen!“

“Maar de vloer glimt wel prachtig“, zegt Rintje. “Het lijkt wel een spiegel.“

“Blijven jullie maar lekker binnenspelen“, zegt mama. “Anders komen jullie straks weer nat en vies naar binnen!“

“Maar ik wil juist lekker naar buiten“, zegt Rintje. “Met mijn slee spelen die ik met kerst gekregen heb.“

“Ja, sleetje te rijden!“ zegt Tobias. “Dat hoort bij de winter!“

“Of met een arrenslee“, zegt Henriette. “Net als de kerstman, met zes herten die de slee trekken!“

“Allemaal heel leuk“, zegt Rintjes moeder. “Maar daar heb je wel sneeuw bij nodig en voorlopig regent het alleen maar. Jullie zullen iets anders moeten bedenken!“

“Nee“, zegt Rintje. “Ook zonder sneeuw kan je sleetje rijden!“

Hij loopt naar zijn mand en sleept het kussen eruit. “Ga maar zitten“, zegt hij tegen Henriette. Als Henriette zit, pakt Rintje een punt van het kussen en trekt het over de gladde vloer. Steeds harder holt hij en dan laat hij het kussen los.

“Joooeeepie!“ gilt Henriette. Ze glijdt razendsnel over de glimmende vloer.

“Het is net als op een echte slee!“

“Ik wil ook“, zegt Tobias en hij klimt op het kussen. Rintje pakt het kussen weer vast en begint rondjes te draaien. Heel snel draait hij in de rondte. Dan laat hij los.

“Jiehaaaaaaaaa!“ gilt Tobias, terwijl hij naar de hoek van de kamer schiet.

“En nu een arrenslee maken“, zegt Henriette. “Jij hebt de beste kleur voor een hert, Tobias. Jij mag de arrenslee trekken.“

Henriette en Rintje gaan samen op het kussen zitten. “Vort“, roept Henriette. Maar wat Tobias ook probeert, het kussen komt niet in beweging.

“Jullie zijn veel te zwaar!“ zegt Tobias. “Ik ben geen paard.“

Maar Rintje weet wel een oplossing. Uit de keuken pakt hij twee theedoeken en hij knoopt ze aan het kussen. De andere kant van de theedoeken knoopt hij aan de halsband van Tobias. Zo is het gewicht beter verdeeld. Tobias probeert het nog een keer en nu gaat het goed.

“Jingle Bells, Jingle bells!“ zingt Henriette. “Het lijkt wel Kerstmis!“

“Harder!“ roept Rintje.

De slee gaat steeds sneller. Maar dan schiet een van de theedoeken los. Het kussen glijdt door en knalt tegen de tafelpoot.

“Au!“ gilt Henriette. Ze heeft haar hoofd gestoten.

“Wat is dat voor lawaai?“ vraagt mama.

“De arrenslee is op hol geslagen!“ zegt Rintje.

Nu moet mama wel lachen. “De vloer is nog mooier gaan glimmen“, zegt ze.

EINDE

Meer over Rintje op www.rintje.nl

    • Sieb Posthuma