Kabinet gedraagt zich als verzameling bange hazen 4

Met belangstelling en grote mate van instemming heb ik het artikel van Arend Jan Boekestijn gelezen. Maar is het wel veilig om naar Afghanistan te gaan?

Laten we Srebrenica in herinnering roepen. Nederlandse militairen gingen daarheen met te lichte bewapening en uitrusting en garanties die niet hard waren. De militaire top heeft dit ook vooraf uitgesproken. Maar betere uitrusting was een slecht signaal en `we` gingen op basis van een breed gedragen politiek besluit. Achteraf bleek dit de naïviteit ten top.

Ook onze zoon ging najaar 1994 als dienstplichtig militair (vrijwillig, geneeskundige dienst) daarheen en kwam in juli 1995, na de val van de enclave, gelukkig gezond, weer terug. Wij hebben nooit geprobeerd hem tegen te houden, maar hem hooguit gevraagd of hij er wel goed over had nagedacht en we hebben ons zorgen gemaakt.

Nu staat er dan (misschien) een missie naar Uruzgan op stapel, naar een erkend `gevaarlijk` gebied. Daarom zijn er nu uitgebreide veiligheidsgaranties en goede afspraken, waarmee de militairen tevreden zijn. Waarom moet de politiek daar dan nog over delibereren? Laat dat over aan degenen die er verstand van hebben en weten waarmee ze bezig zijn. Laat de politiek over de zin van zo'n missie debatteren in de context van terrorismebestrijding en samenwerking binnen het bondgenootschap van de NAVO. Willen we die bondgenoten in de steek laten? Maken wij aanspraken op hulp als wij in de problemen komen?

Ouders, familie en vrienden mogen zich zorgen maken en hun geliefden met hun gebeden, goede wensen en gedachten steunen. Maar hen proberen tegen te houden, daarvoor lijkt het te laat bij jonge mensen die vrijwillig in dienst zijn gegaan.

    • Henk Beume Bennekom