Geld

Als de bank je oproept, ga je naar de bank.

Ze wilden een kopie van enkele pagina's uit mijn paspoort. Ik mocht dat beschouwen als mijn bijdrage aan de nationale bestrijding van het terrorisme, wat me best een beetje trots maakte.

De filiaalchef, een korte, stevige man, ontving me gastvrij met een warme handdruk en een wat minder warm bekertje koffie, voordat hij achter zijn beeldscherm kroop om mij ongevraagd inzicht te geven in mijn monetaire positie. Dat kon geen kwaad nu ik er toch was - bij mijn bank verenigen ze het nuttige zoveel mogelijk met het aangename.

Hij knikte goedkeurend toen hij mijn cijfers bekeek, voor dit gedeelte van het examen leek ik geslaagd. Maar ik moest niet denken dat ik er al wás, in sommige vakken was nog heel wat verbetering mogelijk. Hij kuchte en stak van wal.

“U spaart alleen maar, hè? Dat is veilig en lijkt verstandig, maar het is de vraag of u er op langere termijn veel mee opschiet. Eerlijk gezegd, wij denken van niet.“

Wij? Ik keek achter me of misschien stilletjes een souschef was binnengetreden, maar dat bleek nog niet het geval. De chef pakte een gele brochure van zijn bureau en wapperde er even mee.

“Hier hebben we het allemaal voor u uiteengezet. U kunt het thuis nog eens rustig bestuderen. Het komt erop neer dat wij u tal van opties bieden voor combinaties van spaarvormen en beleggingsfondsen. U spaart een deel en u belegt een deel, zo eenvoudig is dat. Wij kijken naar uw doelrisicoprofiel en uw beleggingshorizon en aan de hand daarvan brengen wij een advies uit.“

Ik wist dat ik een profiel had en ik keek op mooie dagen soms naar de horizon, maar ik ontdekte nu pas dat ook op deze gebieden nog heel andere opties mogelijk waren. Hij moet mijn blik wat beteuterd hebben gevonden, want hij liet er een snelle uitleg op volgen.

“Wat is het doel waarvoor u belegt? Daar gaat het om. Is het voor een vakantiehuisje in Frankrijk? Dan wilt u misschien wat meer risico accepteren dan voor de studie van uw kinderen. Zo eenvoudig is dat. Bij de beleggingshorizon vragen wij u hoe lang u uw geld kunt missen. Hoe langer u uw geld kunt missen, hoe gemakkelijker het is om eventuele koersdalingen op te vangen.“

Hier moest ik hem enigszins teleurstellen, al durfde ik niet zo goed. Eigenlijk kan ik mijn geld helemaal niet missen, geen dag. Als er nog oude sokken bestonden, zou ik mijn geld daarin bewaren om het elke dag te kunnen zien, voelen en ruiken. En om het vervolgens uit te geven, liefst met bakken tegelijk. Liever een lege sok dan een koersdaling.

“Ik hou niet zo van beleggen“, zei ik. “Altijd maar in de zenuwen zitten.“

Hij knikte. “Maar u kunt bij ons ook zeer defensief beleggen, met zo weinig mogelijk risico. Zo eenvoudig is dat.“

“Maar er is altijd een risico.“

“Uiteraard“, zei hij, en hij boog zich naar me toe om op bijna vertrouwelijke toon te zeggen: “Geld heeft zijn prijs.“

Voorlopig vind ik dat het treffendste aforisme van het nieuwe jaar.

    • Frits Abrahams