Euthanasie is toch zeker geen kermisattractie

Op de Opiniepagina van 10 januari maakt terminaal kankerpatiënt Arjen Vunderink zich kwaad over het plan om voor het tv-programma Big Brother een deelnemer te zoeken die euthanasie wil plegen. Enige reacties van lezers.

Geen arts zal zich lenen voor zulk volksvermaak

Wat ben ik blij dat ik de Volkskrant niet lees. Zo ben ik verschoond gebleven van artikelen over Big Brother met de thema's bevalling en euthanasie. Waren deze stukken mij wel onder ogen gekomen dan was mijn reactie daarop mogelijk nog veel feller dan die van Arjen Vunderink “Ik wil niet doodgaan op tv' (Opiniepagina, 10 januari).

Een bevalling is al een gebeurtenis met een zeer intiem karakter, waarvan je hooguit beelden op de televisie toont in het kader van een medisch/informatief programma. Om sterven door euthanasie vanuit een met kakelende kippen-zonder-kop gevuld ophokgebeuren uit te willen zenden, moet men toch echt ieder gevoel voor waarden en normen, ja zelfs zijn verstand hebben verloren.

Het is fantastisch dat euthanasie in Nederland mogelijk is en dat er artsen zijn die daar hun medewerking aan willen verlenen. Een patiënt die voor een dergelijke keuze komt te staan heeft al ongelofelijk veel voor zijn kiezen gehad.

Maakt hij of zij uiteindelijk die keuze en zijn de papieren getekend, dan geeft dat voor de patiënt een zekere rust. Voor zijn omgeving kan dit juist een enorme spanning betekenen.

Uiteindelijk zullen bij een onomkeerbaar ziektebeeld patiënt, zijn naaste omgeving en arts groeien in dat proces en zal er een consensus ontstaan over hét moment. In de praktijk zal het lijden van de betrokkene enkele dagen worden verkort. De dood kan dan een opluchting zijn, maar de weg er naar toe trekt een zeer zware wissel op alle betrokkenen. Niet in de laatste plaats de arts.

Ik denk dan ook dat afgezien van de smakeloosheid van dit plan, geen enkele arts zich zou lenen voor een dergelijke vorm van volksvermaak. Een goede met de nodige terughoudendheid gemaakte documentaire over dit onderwerp en de zielenroerselen van de betrokkenen lijkt me een prima idee.

Maar als euthanasie wordt gepresenteerd als amusement, dan zijn we qua beschaving terug naar de tijd van El Negro of een of andere kermisattractie.

J. Teulings-Sosinski

Breda

Kijken naar stervenden is absoluut geen fun

Iedereen, met respect voor het leven en sterven van mensen, zou duidelijk haar of zijn afschuw moeten uitspreken over het voorgenomen programma van Hummie van der Tonnekreek.

In het programma van Big Brother wil ze iemand presenteren die euthanasie ondergaat.

Wat moet het afschuwelijk zijn voor mensen die terminaal ziek zijn, hun geliefden, ouders, familie. Ze dreigen hun geliefden te verliezen en nu zou dit ook nog een amusementswaarde hebben voor mensen met een ongezonde nieuwsgierigheid.

Ik heb jaren gewerkt bij kinderen die dreigden te sterven en dat is absoluut geen fun. Je geeft met zo'n programma die mensen een trap na. Iedereen met enig respect voor het leven en sterven van mensen zou duidelijk haar of zijn afschuw moeten uitspreken en dit soort programma's niet moeten bekijken.

E.M.J. Kok

Leiderdorp

Grenzen van fatsoen in Nederland zijn verlegd

Mijn dank aan Arjen Vunderink, die laat zien hoe de grenzen van het fatsoen in Nederland verlegd zijn. Het is echter zeer teleurstellend dat iemand die zo ziek is, deze taak op zich moet nemen. Waar blijven de journalisten van NRC Handelsblad?

Chedwa Markens-Buijs

Amsterdam

www:nrc.nl/opinie:Artikel Arjen Vunderink “Ik wil niet doodgaan op tv'.