Demonen onder ogen komen

Sinds 1987 hebben fans van de band Green On Red gewacht en hun toegangsbewijs bewaard. Het laatste concert van hun Europese tournee ging toen niet door, omdat zanger Dan Stuart was ingestort en gek werd verklaard. Dinsdagavond, in de London Astoria, werd de tournee voltooid.

General views of The Astoria Theatre in London,where band Green on Red are playing a reunion concert tonight. Picture by Justin Williams.10/1/06. Niet in 1987 maar in 2006: Green on Red treedt op in Astoria (Foto Justin Williams) Williams, Justin

Het optreden is een uur of twee bezig wanneer de bandleden het publiek de rug toekeren en naar de drummer kijken. Ze lopen een voor een weg en laten hem met droge klappen het liedje afmaken.

Dat liedje is “Clarkesville' van Green On Red en het was het eerste dat ik ooit van ze hoorde, op een elpee - The Killer Inside Me - die ik in 1988 voor een paar gulden had gekocht. Het begint met diezelfde drumklappen, gevolgd door een zeurderig orgel en een nerveus gitaartje. Daarna de zang: there's a howling, a wind outside, screaming Spanish for souls left behind - in de melodie gebeurt niet veel, maar de zanger raakt geen enkele noot precies, het lijkt geacteerde gekte. Ik vond het prachtig, maar kreeg weinig medestanders en de besprekingen die ik zag waren uitgesproken negatief.

Wat ik toen niet wist, was dat de band op dat ogenblik feitelijk al uit elkaar was. Tijdens het voorlaatste concert van hun Europese tournee, in Athene, mei 1987, had zanger Dan Stuart zijn gitaar stukgeslagen. Niet als deel van de act - daar was de gitaar veel te duur voor - maar omdat hij was ingestort. Het laatste concert, dat in Londen zou plaatsvinden, werd afgelast.

De gekte die ik meende te horen op “Clarkesville' was dus allerminst geacteerd: Stuart zat echt op de grens, en viel er in Griekenland ruimschoots overheen. Het dieptepunt was nog niet bereikt: de helft van de bandleden werd eruit gezet, overigens zonder dat hun dat ooit werd verteld, en de platen die gitarist Chuck Prophet en Stuart als tweemansproject maken worden somberder en somberder. Stuart gaat een paar jaar naar Spanje om bij te komen en af te kicken (screaming Spanish for souls left behind - als ik het had verzonnen, was het overdreven geweest). Hij maakt nog een soloplaat en trekt zich dan terug uit de muziek.

Maar gisteren, bijna 19 jaar na het rampzalige concert, stond Green On Red in de London Astoria onder het motto: je moet je demonen onder ogen durven komen. Eindelijk het laatste concert van de Killer Inside Me-tournee, met de muzikanten uit 1987 - voor zover mogelijk, want de toenmalige drummer is overleden - met de setlijst uit 1987, en wie nog een kaartje heeft voor het optreden in 1987 mag naar binnen.

Voor een eenmalige reünie is het optreden verrassend goed. Na wat mislukte grapjes over bandleden die nooit een telefoontje hebben gehad (nee, Chris Cacavas, de gedumpte toetsenman kan er nog steeds niet om lachen), spelen ze ruim twee uur lang: erg goed en enthousiast, en ze houden zich aan de afspraak: geen materiaal van na 1987.

Aan de twee die het langst zijn doorgegaan, is de leeftijd nauwelijks af te zien. Dan Stuart heeft zijn waanzin gekanaliseerd en ziet er zowaar vrolijk uit en vooral Chuck Prophet springt als een jonge hond over het podium, ondertussen de onwaarschijnlijkste solo's eruit persend met een energie waarvoor je meestal bij punk moet zijn.

Maar de twee bandleden die eruit geschopt waren, zijn ouder geworden, veel ouder. De sprongen van bassist Jack Waterson maken een rare indruk voor iemand die eruit ziet als een tuinier en Cacavas laat de moeilijkste solo's over aan de gitaar. Het optreden lijkt een vorm van genoegdoening, en voor hen vooral een eerbetoon aan de overleden drummer.

De tournee is afgesloten met waarschijnlijk het best klinkende optreden ooit - maar het was niet alleen Dan Stuart die eergisteren zijn demonen onder ogen is gekomen.