Zo'n fitnessding met twee leggers

Vanochtend vroeg, het was nog niet helemaal licht, stond ik met mijn fiets zoals zo vaak te wachten tot er een autoloos gaatje zou ontstaan op de drukke verkeersweg bij mijn huis. Aan de overkant van de straat stond een oudere Marokkaanse man, ook op de fiets, eveneens te wachten tot hij de grote oversteek zou wagen. Ik lachte de man vriendelijk toe om deze enorme overeenkomst tussen ons beide te delen. Die neiging zal wel voortkomen uit een wellicht totaal misplaatste overcompensatie van mijn kant richting de Marokkanen.

De oudere Marokkaan voelde niets van onze gemeenschappelijke band en keek niet terug. Wel legde hij een steeds groter wordende interesse aan de dag voor iets naast hem op straat. Tussen de auto's door zag ik dat hij naar een berg vuilniszakken en een bank aan het loeren was. Het ging hem waarschijnlijk om die bank, een bijzonder keurig exemplaar met geborduurde bloemen, zonde om zomaar bij het grofvuil te zetten.

In het schijnsel van de lantaarnpaal zag ik even later hoe hij zich door de vuilniszakken heen een weg naar de bank baande. Af en toe tilde hij een vuilniszak op zodat hij een weggetje vrijmaakte. Toen ontdekte ik waar het hem werkelijk om te doen was: verscholen tussen de vuilniszakken stond een stepapparaat. Zo'n fitnessding met twee leggers, dat je via de televisie kunt kopen, waardoor je benen en billen immer in vorm blijven, mits je hem niet op zolder laat verstoffen, of op straat.

De man inspecteerde het stepapparaat, draaide een knop om en nam erop plaats. Daar ging hij, 's ochtends vroeg, zijn benen op en neer, in het zwakke lantaarnlicht, in een jurkachtig gewaad met gymschoenen eronder en een gebreid mutsje op zijn hoofd.

Toen pas zag hij mij. Hij stopte niet, maar stak enthousiast zijn duim naar mij op. Daarna pakte hij de stepper en legde hem op het achteropje van zijn fiets.

Even later, in het voorbijgaan tussen de auto's door, zei hij iets tegen mij dat ik niet kon verstaan, maar wel begreep.

    • Merel Roze