Natuurpiste

Minstens anderhalve week circuleerde het griepvirus door de buizen van het fysieke systeem, wachtend op een scheurtje in het verdedigingspantser. Dat scheurtje vond het in de nacht van zaterdag op zondag. Eindelijk, mag ik wel zeggen, want er gaat niets boven de verhelderende koorts van een oud-Hollands griepje. Bibberend onder een fleece-dekentje gaf ik me 's middags over aan Herbert Dijkstra die het genoeglijk zwoegende peloton tijdens het NK-marathonschaatsen van verbale muziek voorzag. Over de te kloppen man Jan Maarten Heideman wist Herbert tussen neus en lippen door te vertellen dat hij binnenkort van kunstijs natuurijs ging maken. Het plan was in een vergevorderd stadium. Had ik iets gemist?

Ik wachtte de finish nog af (Jan Maarten kreeg in de eindsprint een subtiele oplawaai van Arjan Smit), maar toen nam ik ook meteen plaats tegenover dokter Google, de fleece-deken als een poncho om mijn schouders. Ik tikte in: “Jan Maarten Heideman, de man die van kunstijs natuurijs wil maken.“ Inderdaad, ik had iets gemist. In 2003 berichtte deze krant al over de droom van de Stichting Hendrick Averkamp Nu, waarvan Heideman initiatiefnemer is, om in de vrije Hollandse natuur een kunstmatig bevroren natuurpiste van minimaal 5 kilometer aan te leggen. Technisch gesproken was er toen al geen sprake meer van een droom, de droom was realiseerbaar.

Hendrick Averkamp was de schilder van oud-Hollandse ijstaferelen. Jan Maarten Heideman zou niets liever willen dan dat de taferelen van weleer naar het nu werden overgeheveld. Toch noem ik Heideman die “een nieuwe ijstijd“ wil inluiden geen romanticus. Ik zie hem eerder als post-moderne grappenmaker met een reëel zwaktebod.

Dokter Google bracht me nader in contact met de natuurijskoorts die hoger oploopt naarmate de vorst uitblijft, en die hoger zal blijven oplopen nu het broeikaseffect de laatste sceptici effectief van hun voetstuk begint te smelten. Berekend is dat met 25.000.000 euro de droom van Heideman zal staan als een iglo. Henk Ketelaar, directeur van conferentiecentrum Dorhout Mees, een multifunctioneel outdoorcomplex, in Biddinghuizen, bleek onafhankelijk van Heideman dezelfde droom te koesteren. Ketelaar is dan wel niet van plan om vaarten en kanalen kunstmatig te bevriezen, maar met een ijslaag op harde ondergrond, qua slingers en lussen geïnspireerd door het Formule 1- circuit van Bahrein, meent hij dat de koorts exploiteerbaar en dus rendabel is. Zo kijkt Henk Ketelaar bij monde van projectleider Willem Angenent naar Hendrick Averkamp: “Nu liggen er nog kale akkers, maar over twee jaar een winterlandschap met dijkjes, bruggetjes, molens, rietkragen en koek en zopie.“

Een paar jaar geleden luisterde ik in een auto naar een interview met Jan Maarten Heideman. Hij stond voor de presentatie van zijn boek Leren van schaatser Jan Maarten Heideman. Hij zat een beetje verveeld met de zaak want net dat seizoen reed hij geen deuk in een pakje boter. Wat was dat boek nog waard, vroeg hij zich hardop af. Natuurlijk was het pose, Heideman is altijd pose. Maar een meer geëngageerde pose dan van Heideman heb ik zelden gezien.

    • Peter Winnen