Ik wil niet doodgaan op tv

Medio november werd in de Volkskrant ruime aandacht gewijd aan het Talpa programma Big Brother. Daarin werd enige tijd geleden de zwangerschap en bevalling van - naar uit het artikel bleek - een geestelijk nogal labiele moeder gevolgd en getoond. Het in beeld brengen van de zwangerschap en bevalling in het Big Brotherhuis was het geesteskind van hoofdredacteur Hummie van der Tonnekreek en trok in de Nederlandse, maar vooral ook internationale pers veel aandacht. De Nederlandse kijker kon het echter niet of nauwelijks boeien, gezien de “tegenvallende' kijkcijfers van zo'n 600.000 en eenmalig een miljoen kijkers toen het kind eenmaal ter wereld kwam.

Op naar de volgende uitdaging dus. De dood! En als het aan Big Brother-hoofdredacteur Van der Tonnekreek ligt, dan ook maar meteen in de vorm van euthanasie. Volgens haar een nieuwe impuls voor een toekomstige serie. In haar woorden: “Ik zou een programma waarin een deelnemer euthanasie wil plegen zeker interessant vinden [...] Daar zou mijn geweten niet van in de war raken.“ In het kerstweekeinde zei Van der Tonnekreeks baas, John de Mol, in de Volkskrant eveneens voorstander te zijn van het tonen van euthanasie aan de kijkers van zijn nieuwste speeltje Talpa. Wonderlijk genoeg werd hem niet gevraagd naar de diepere bedoeling achter deze nieuwe vorm van reality-tv.

Ik wil echter wél reageren op dit gewetenloze plan als potentiële kandidaat voor de nieuwe Big Brother-reeks. Ik ben een weliswaar compleet kale, maar niet onknappe jongeman van 42 jaar, dus passend bij de Talpa-doelgroep, behept met een terminale vorm van kanker en ook nog eens met alle ingevulde euthanasiepapieren bij de hand. Hummie verkneukelt zich al bij het ziekbed en de bijbehorende lijdensweg die mij te wachten staat en de euthanasie die daarop zou kunnen volgen. Dat zal me een kijkcijfers opleveren en weer heel wat free publicity in de pers. Goed voor Talpa en goed voor Hummie en haar baas. Maar toch denk ik dat ik me maar niet zal opgeven als bewoner van het nieuwe Big Brother Sterfhuis. Alle op een presenteerblaadje aangereikte voorwaarden ten spijt.

Big Brother is een zogenoemd reality programma. Hummie van der Tonnekreek lijkt in haar speurtocht naar nieuwe kijkers echter elke vorm van realiteitszins verloren te hebben, zo ze die al had. “Het zou wel aan heel veel randvoorwaarden moeten voldoen“, stelde ze monter, “het is niet voor de fun. De euthanasie moet natuurlijk volledig uit vrije wil gebeuren.“

Ik kan Hummie uit haar macabere droomwereldje helpen.

Allereerst zal geen enkele, zichzelf respecterende arts ook maar enige medewerking verlenen aan haar pijnlijk gevoelloze plan. Daarbij is euthanasie in Nederland weliswaar toegestaan, maar het zal toch echt niet tegen iemands wil toegepast worden. Ook niet als Hummie het wil. Sterker nog: de patiënt moet in de praktijk hemel en aarde bewegen om zijn of haar verzoek ingewilligd te zien. Is de pijn of het lijden ondraaglijk geworden en euthanasie gewenst, dan nóg gaat er minstens een week voorbij, waarin behandelende artsen en erbij geroepen medische derden in conclaaf gaan over de werkelijke ernst en uitzichtloosheid van de situatie, alvorens de bevrijdende pil of injectie eventueel wordt toegediend en de patiënt werkelijk uit het lijden is verlost.

Artsen moeten zich op alle mogelijke manieren indekken en van patiënten en familie wordt tot op het laatste moment geduld gevergd. Van fun is inderdaad geen sprake. En die fun zal er ook echt niet groter op worden als je bij dit, volgens Hummie, “interessante proces“ ook nog eens omringd wordt door een stelletje kwekkende en krakelende medebewoners van haar Sterfhuis, die niets anders voor ogen staan dan met het gekwek en gekrakeel de status van BN'er te bereiken. Ook als ze desnoods over lijken moeten gaan.

Maar gelukkig! Hummie wil met haar euthanasieplannen niet over lijken gaan. Ze streeft naar een happy end, zoals ze in het desbetreffende interview zegt. “De deelnemer moet overtuigd kunnen worden door zijn medebewoners om het niet te doen“, aldus Hummie, waarmee ze euthanasie voor het gemak gelijkstelt aan bijvoorbeeld echtscheiding of zoiets als zelfmoord. Mensen die ondraaglijk lijden kunnen dan weliswaar kiezen voor euthanasie, maar volgens Hummie zou het einde veel gelukkiger zijn als dat lijden zo lang mogelijk wordt doorgezet, omdat de medebewoners van haar Sterfhuis de euthanasiekandidaat van zijn of haar snode plan hebben kunnen weerhouden. Met dit happy end zou de stervende bewoner als bonus zelfs de hoofdprijs van vele duizenden euro's kunnen winnen door als laatste bewoner van het Big Brotherhuis over te blijven. Wat een fun voor de kijker en wat een fijne verrassing voor de nabestaanden van de winnaar. De begrafeniskosten zijn in ieder geval gedekt.

Toch schrijf ik me maar niet in voor Hummies Sterfhuis. Ze moet eerst zelf maar eens wat meemaken in haar leven. Want daar ontbreekt het haar kennelijk aan. Hummie heeft namelijk nog meer ideeën. Abortus lijkt haar al even toelaatbaar als euthanasie. “Of een ongeneeslijk zieke in het programma“, zei ze in het interview. Ze zou het zeker interessant vinden om die processen te zien.

Welnu, ook voor die laatste optie zou ik in aanmerking kunnen komen, maar ook daar zie ik van af. Mijn familie, vrienden en ikzelf weten inmiddels hoe “interessant' het proces van ongeneeslijk ziek zijn is en hoe ingrijpend het invullen van de benodigde euthanasiepapieren. Genoeg in ieder geval om te weten dat je dat écht niet met 600.000 chips etende kijkers wilt delen.

Nee, Hummie moet zich eerst maar eens goed verdiepen in gevoelige zaken als abortus, terminale ziekten en euthanasie, alvorens zij verder blijft broeden op haar cynische plannen.

Grenzen heeft Hummie bij haar plannen overigens wel, zoals blijkt uit het interview. “Die ligt bij strafbare feiten: geweld en mishandeling. Daar wil ik niks mee te maken hebben“, stelt ze resoluut. Welnu, die grenzen van geweld en mishandeling heeft ze met het uiten van haar gewetenloze plannen over haar Sterfhuis allang overschreden. Merkwaardig dat tot nu toe nog geen enkele journalist zich geroepen heeft gevoeld om samen met Van der Tonnekreek de grenzen van het betamelijke nog eens nader vast te stellen en dat haar walgelijke plannen zo geruisloos de revue passeren.

Of zijn we inmiddels al helemaal murw gebeukt en kijken we écht helemaal nergens meer van op?

Arjen Vunderink is terminaal kankerpatiënt mét euthanasieverklaring.

    • Arjen Vunderink