“Het gaat allemaal zoveel sneller nu'

Scheidend voorzitter van Vopak, Carel van den Driest, is uitgeroepen tot Havenman van het jaar 2005. Een “oeuvreprijs' voor de veelzijdige veteraan van de Rotterdamse haven.

06-01-2006, ROTTERDAM. VOPAC TOPMAN CAREL VAN DRIEST. FOTO BAS CZERWINSKI Carel van den Driest CZERWINSKI, BAS

De onderscheiding Havenman van het jaar roept bij de scheidende voorzitter van het Rotterdamse tankopslagconcern Vopak een hoog gevoel van déjà vu op. Eerder kreeg Carel van den Driest (58) al een soortgelijke havenprijs in Singapore. “In 1979 werd er een conferentie belegd voor jong talent over de toekomst van het bedrijf“, herinnert Van den Driest zich. “Een klant had me verteld dat er in Singapore wel raffinage was, maar een schreeuwend gebrek aan tankopslag. Dus stak ik mijn vinger maar op en niet lang daarna zat ik in het vliegtuig naar Singapore om naar de mogelijkheden te kijken.“

Een jaar later begon de bouw van de eerste opslagterminal op Sebarok. Het betekende de eerste grote stap voor Van Ommeren (na de fusie met branchegenoot Pakhoed in 2000 veranderde de naam in Vopak) in het uitgebreide Azië-netwerk van het bedrijf. Inmiddels is Vopak (3.200 werknemers) wereldmarktleider in de tankopslag met 73 terminals in 31 landen, met een totale opslagcapaciteit van 21 miljoen kubieke meter.

“De roots van het bedrijf liggen in Rotterdam en dat zal altijd zo blijven“, zegt Van den Driest. “Dat schept ook speciale verplichtingen. Je hebt de taak als bedrijf veel aan managent-development te doen in de vorm van opleiding van jonge mensen. Dat is niet alleen goed voor Vopak, maar ook voor de Rotterdamse haven. Zo zijn we ook in Singapore te werk gegaan. Die havenprijzen zie ik dan ook als een stukje bekroning voor de filosofie die we als bedrijf uitstralen.“

Na een uitstapje naar Shell in Den Haag en Brunei begin jaren zeventig heeft Van den Driest er inmiddels meer dan dertig jaar opzitten bij Vopak, waar hij op 1 januari is opgevolgd door John Paul Broeders - “eigen kweek' van Van den Driest. “Broeders ging naar onze vestiging in Japan, ik kwam daar een jaar later op werkbezoek en hij sprak vloeiend Japans. Vanuit Singapore heeft hij alle Azië-operaties prima gerund. Toen begonnen headhunters aan hem te snuffelen. Ik heb hem op het hart gedrukt niets te tekenen, want we hadden de hoofdprijs bij Vopak voor hem in petto.“

“Een geweldige loopbaan“, blikt Van den Driest terug op zijn carrière. Hoewel het voor hem aanvankelijk in 1974 een teleurstelling was dat hij niet bij de rederij, maar bij de tankopslag van Van Ommeren aan de slag moest. “Van Ommeren was aanvankelijk toch het bedrijf van de heren reders“, zegt Van den Driest. “Als die in de lift stonden dan nam jij als jonge econoom een lift later.“

Dat de tankopslag grote mogelijkheden bood, besefte Van den Driest later pas. “Van Ommeren was een geweldig bedrijf. Die sfeer vind je ook bij Vopak terug. De oude Van Ommeren tekende zijn brieven altijd met “uw edele dienstgewillige dienaar'. Die sfeer naar de klant is gebleven. Ondanks alle veranderingen. Het gaat allemaal zoveel sneller nu.“

Maar ondanks dat Vopak inmiddels is uitgegroeid tot een wereldconcern draait het er nog steeds om details. “Geen bedrijf in de Rotterdamse haven heeft zo van de ontwikkelingen in China geprofiteerd als Vopak“ , zegt de Rotterdamse havenondernemer Hans Vervat. “Op delegatiereizen met EZ of Verkeer en Waterstaat zag je zo'n Van den Driest altijd aanpappen met het stadsbestuur, de havenbedrijven, kortom de lokale mensen waar ze als bedrijf zaken mee konden doen. Ministers waren in hun optiek bijzaak. In China is Vopak snel groot geworden. Omdat ze heel snel hun lesje hebben geleerd en altijd de juiste mensen hebben benaderd.“

Van den Driest drukte een zwaar stempel op Vopak. Zijn loopbaan daar kreeg één keer een onverwachte wending. Dat was toen hij na de fusie tussen Van Ommeren en Pakhoed (afgedwongen door de aandeelhouders van beide bedrijven) na een conflict met Pakhoed-collega Klaas Westdijk over de strategie van het bedrijf moest aftreden bij Vopak.

Maar het duurde niet lang of Van den Driest werd alweer gevraagd terug te keren als voorzitter bij Vopak. “Ik was stomverbaasd. Ik zat er niet op te wachten, maar mijn vrouw zei “doe het nou maar, anders loop je je toch maar te ergeren'.“

Als commissaris van het Havenziekenhuis, twee rederijen en overslagbedrijf HES blijft Van den Driest nog wel aan de haven verbonden. Maar Havenmannen die decennialang met het wel en wee van de haven verbonden zijn geweest, dreigen met het vertrek van Van den Driest uit te sterven in Rotterdam.