Het beeld

Er is een periode in de vaderlandse geschiedenis die wel bekendstaat als “de jaren zeventig' of als het tijdperk-Den Uyl. Het symbolische begin van die periode was de bezetting van het Maagdenhuis in mei 1969.

De studenten van toen eisten meer democratie. Het verschil met eerdere onlusten van Provo en andere gauchisten was dat de niet-materiële verlangens van de Maagdenhuisbezetters in brede kring ondersteund werden. Het beeld van toen was de door bouwvakkers aangelegde luchtbrug, waarover de bezetters gefoerageerd werden. Slechts weinigen wisten dat deze solidariteit tussen arbeiders en intellectuelen zorgvuldig geregisseerd was door de Communistische Partij van Nederland (CPN).

Of en in welke mate de SP, de politieke erfgenaam van de CPN, de bevoorrading van de boomhutten in de slag om Schinveld heeft geregeld, dat onttrekt zich aan mijn waarneming. Zeker is dat de autochtone Schinvelders in Twee Vandaag (TROS) de professionele actievoerders van Groenfront! bedankten voor hun steun in de strijd tegen het NAVO-vliegveld vlak over de Duitse grens, in plaats van andersom. Bij het hernieuwde monsterverbond tussen links-radicalen en verontruste burgers ligt het initiatief dit keer wellicht bij de laatsten.

De roemruchte historische periode van een Nederlands links elan eindigde toen vrijwel niemand in Amsterdam meer sympathie kon opbrengen voor de grote kraakacties aan het begin van de jaren tachtig. De laatste echo's klinken door in een STER-spot van het supermarktconcern Edah, dat een leeuwtje met een protestbord “keiharde actieweken“ laat aankondigen. En laat nu een boodschappentas van Edah, rood met witte letters, als laatste naar boven gehesen zijn gisteravond, vol veganistische stamppot van Limburgse huisvrouwen voor de diehards onder de groene actievoerders.

Het heeft ook weer iets met democratie te maken, zo legde het solidaire Tweede-Kamerlid Diederik Samsom (PvdA) uit in Nova (VARA/NPS). Het ging bij de verdediging van de zes hectare Limburgs bos namelijk vooral om het feit dat gemeenteraad, provincie noch parlement zich had kunnen uitspreken over de beslissing de Awacs-vliegtuigen ter wille te zijn. In het kader van de bestrijding van het NIMBY-sentiment (Not In My Back Yard) moet de regering immers besluiten van lagere overheden kunnen herroepen of zelfs verhinderen. We zagen het ook al laatst gebeuren toen minister Donner (CDA, Justitie) de brandveiligheidsoverwegingen van de gemeente Haarlemmermeer minder belangrijk vond dan het nationale belang bolletjesslikkers in een speciale gevangenis bij Schiphol vast te kunnen blijven zetten.

Misschien is het eigenlijk wel heel links om grootschaliger belangen, zelfs globale overwegingen (de strijd tegen drugs en terrorisme) meer gewicht toe te kennen dan de liefde van een dorpeling voor zijn bronsgroen eikenhout. Maar in dat geval zal er toch iets beter geredeneerd moeten worden door politieke leiders met overzicht en inzicht dat wij niet hebben.

Voorlopig wordt onder het zingen bij het kampvuur van de Limburgse evergreen Loeënde klokken een nieuwe progressief-populistische coalitie gesmeed tegen slecht communicerende regenten.

    • Hans Beerekamp