Ellende

Bijna had ik u een gelukkig 2006 gewenst, maar bij het intikken van het jaartal voel ik opeens een merkwaardige huivering. Het is alsof ik op een vrieskoude wintermorgen mijn bed uit moet om een nieuwe, donkere dag te beginnen. Niet alleen de gemiddelde moslim blijft onder zulke omstandigheden liever in zijn nest liggen, kan ik wethouder Belliot verzekeren.

Ik geloof niet erg in een gelukkig 2006. De voortekenen zijn uitgesproken ongunstig, zowel in de private als de publieke sfeer. Over de eerste sfeer kan ik beter niet te veel uitweiden, omdat ik dan van de Raad voor de Journalistiek ook de ándere partij aan het woord moet laten - en mijn vrouw doet niets liever. Mijn goede voornemen is, en dat moet voldoende zijn, dat ik voortaan “even zal bellen“ voor ik om vier uur in de nacht binnenstrompel in een nevel van drank- en parfumgeuren. Verder geen gezeur. Het columnistenleven is hard, maar ook romantisch.

In de publieke sfeer zie ik containers vol onbeschrijfelijke ellende op ons afkomen, groot, dreigend en onafwendbaar. We komen er dit jaar niet vanaf met één dooie mus.

Laat ik klein beginnen.

Veel Nederlanders, onder wie ik, moeten nog een beslissing nemen over hun nieuwe zorgverzekering. Er zijn weinig zaken waarin ik me met zoveel tegenzin verdiep. Mijn huisarts stuurde me laatst een gedetailleerd enquêteformulier toe. Hij wilde onder meer weten of ik nieuwe, goedkopere medicijnen accepteer, die “bijna' zo goed zijn als mijn oude medicijnen. Ik heb gevraagd of daarmee ook de kans groter wordt dat ik “bijna' doodga, maar het antwoord heb ik nog niet ontvangen.

Ook heeft mij nog altijd geen offerte bereikt van mijn zorgverzekeraar. Af en toe zag het ernaar uit dat zo'n ding in de maak was, maar dan brak er opeens een geheimzinnige epidemie bij de zorgverzekeraar uit, waarna alle offertes vanwege het besmettingsgevaar nog weken moesten binnenblijven. Misschien komen ze wel nooit meer en zal een deel van de natie moeten sterven in noodhospitalen, die Artsen zonder Grenzen in de royale achtertuin van zorgverzekeraar Hans Wiegel mag neerzetten.

Gaan we nog gezellig naar Afghanistan? Ik hoorde minister Pechtold daarover iets ontwijkends zeggen op een bijeenkomst van D66, en ik was weer dolblij dat ik mijn kinderen ooit met klem afgeraden heb dienst te nemen in een leger onder Nederlands gezag. Eén Grebbeberg leek me voldoende. Als onze kinderen straks in de Afghaanse pan worden gehakt (en geprakt), hoor ik het kabinet-Balkenende al tegen de Kamer zeggen: “Jullie hadden toch ook nee kunnen zeggen? Ieder zijn verantwoordelijkheid!“

Welk gezanik staat ons in het nieuwe jaar nog meer te wachten?

De Hofstadgroep.

Een pleidooi van een uur van Mohammed B.

Submission 2.

Een triomf van Marco Pastors in Rotterdam.

Uitschakeling van Nederland in de eerste ronde van het WK.

Kunnen we dat hele vervloekte jaar 2006 niet beter gewoon overslaan?

Ik wens u alvast een voorspoedig 2007.