Charmeur met een drankprobleem

Charles Kennedy, die dit weekeinde is opgestapt als leider van de Britse Liberaal Democraten, was geliefd bij de Britten. Ze vonden hem geestig, een charmeur, een man die het goed deed in de vele televisieprogramma's waarin hij werd uitgenodigd - dat leverde hem zelfs de bijnaam “Chatshow Charlie' op. De LibDems profiteerden volop van die populariteit en behaalden in 2005 62 zetels, het beste resultaat sinds de jaren twintig.

Charles Kennedy announces that he is resigning as Liberal Democrat leader, in London, Saturday, Jan. 7, 2006. Kennedy leader of Britain's opposition Liberal Democrats resigned under heavy pressure from his party Saturday, days after he acknowledged battling a drinking problem. Charles Kennedy initially resisted stepping down despite calls from nearly half of the party's lawmakers for him to resign, saying the Liberal Democrats' rank and file still backed him. He changed course Saturday, saying he was resigning effective immediately. (AP Photo/Stefan Rousseau/PA) ** UNITED KINGDOM OUT NO SALES NO ARCHIVE ** Associated Press

Maar de partijtop was niet onverdeeld gelukkig met zijn leiderschap. Mensen als Simon Hughes en Menzies Campbell - beiden hoog op de lijst van kandidaten voor zijn opvolging - verweten hem oppervlakkigheid en soms ook lusteloosheid, zeker in vergelijking met zijn dynamische voorganger Paddy Ashdown. Toch waren zij niet in staat zijn partijleiderschap in 1999 tegen te houden.

De Schot Kennedy was toen nog maar 39 jaar oud, maar had al een opmerkelijke carrière binnen de partij achter de rug. Op zijn vijftiende werd hij lid van de Labour Party. Dat lidmaatschap ruilde hij vijf jaar later in voor dat van de Sociaal Democratische Partij (SDP). In 1983 nam hij deel aan de parlementsverkiezingen, en hoewel hij zichzelf weinig kans gaf, werd hij op zijn 23ste de jongste parlementariër van dat moment.

In 1988 ging de SDP op in de LibDems. Kennedy maakte die overstap met groot enthousiasme, wat hem in 1990 het voorzitterschap van de partij opleverde. Hij steunde het beleid van partijleider Paddy Ashdown, die de LibDems naar Labour opschoof, onder andere vanwege de gemeenschappelijke wens om het verkiezingsstelsel aan te passen en vanwege een pro-Europese koers. Toen Kennedy in 1999 het partijleiderschap had overgenomen, weekte hij de LibDems toch weer los van Labour. En in 2003 werd hij in de kwestie-Irak zelfs de grootste opposant van de regering-Blair. Tijdens de verkiezingscampagne presenteerde hij, met succes, de LibDems als “The Real Alternative“.

Kennedy werd de afgelopen jaren door journalisten als “rustiger' beschreven. Hij trouwde in 2002 en kreeg in 2005 een zoon. Dat laatste noemde hij regelmatig als een excuus voor de steekjes die hij in de campagne liet vallen. Achteraf werd duidelijk dat hij toen al kampte met een fors drankprobleem. Ook al hield hij vol dat hij slechts een “sociale drinker“ was.

Toen onlangs David Cameron de leiding van de Conservatieven overnam en daarmee de partij nieuw elan gaf, werden de LibDems zenuwachtig. Kennedy zag zich genoodzaakt actie te ondernemen. Hij bekende vorige week dat hij een drankprobleem had, en rekende op voldoende krediet in de partij om te kunnen aanblijven. Maar onder druk van de partijtop zag hij zich genoodzaakt dit weekeinde zijn vertrek aan te kondigen.