VIP-spotten in New York

In New York raakt Albert Verlinde opgewonden van Yoko Ono, maar verder houdt hij rust

Yoko Ono arrives for a reception in honor of Britain's Prince Charles and Camilla, Duchess of Cornwall at the Modern Art Museum in New York Tuesday, Nov. 1, 2005. (AP Photo/Gregory Bull) Associated Press

Verwacht deze week geen diepe analyse over de problemen van Talpa of de toekomst van de Publieke Omroep. Ik ben met vakantie en schrijf deze column vanuit New York waar ik geniet van de hectiek van de Big Apple en de zegeningen van Broadway. Ik had dit stukje eigenlijk moeten schrijven voor ik vertrok en dan net moeten doen of ik het vanuit mijn hotel schreef maar sinds mijn column over Londen in juni dit jaar durf ik dat niet meer. Toen stond er op zaterdag een stukje over de wondere wereld die West End heet en hoe ik er genoot van de rust terwijl de hele wereld wist dat er twee dagen daarvoor diverse bommen af waren gegaan in diverse metro stations. Dat programma's eerder opnemen riskant is wist ik, maar dat eerder geschreven columns de plank pijnlijk mis kunnen slaan was een heel nieuwe ervaring voor me. Dus zit ik nu echt in mijn hotelkamer een stukje te schrijven. De eerste verrassing toen ik hier aankwam was het aanschouwen van de enige echte Yoko Ono in een boekenantiquariaat op Madison Avenue. Ze is van dichtbij nog kleiner dan ze op tv overkomt. Hoe John Lennon haar tussen de lakens van het bed in het Hilton Hotel in Amsterdam ooit heeft kunnen terugvinden is mij een raadsel. Dat mevrouw zich financieel geen zorgen hoeft te maken omdat de muziekrechten van haar neergeschoten echtgenoot nog steeds flink opleveren, bleek wel uit de grote stapel oude kostbare boeken die klaar lag om meegenomen te worden naar haar appartement. Gek dat ik hier in New York een kick krijg van het zien van een beroemde wereldburger terwijl ik die opwinding in Nederland al jaren niet meer heb. Als kind stond ik te stuiteren toen ik in het Jaarbeursgebouw in Utrecht de repetities zag voor de legendarische spelshow Een van de Acht . Daar stond ze in het echt Mies Bouwman. Ik had haar aan kunnen raken als ze niet twintig meter verderop stond! Die emotie heb ik niet meer omdat het mijn werk geworden is om sterren in het echt te zien. Dus stuiter ik niet meer als ik Linda de Mol en haar man Sander na de première van een film een kroketje zie eten bij de Febo. Maar filmster Lauren Bacal die een limo instapt, dat is vet! Vetter dan Linda met haar kroket.

New York is een vat vol tegenstrijdigheden. Iedere vernieuwing wordt hier omarmd omdat het business is, maar ook de traditie wordt gekoesterd. Dat werd deze jaarwisseling duidelijk toen Dick Clark zijn jaarlijkse tv-show rondom de feestelijkheden op Times Square presenteerde. Nou ja, presenteerde. De eeuwig jonge Dick heeft op 75-jarige leeftijd een beroerte gehad maar wilde er toch bij zijn. Toen hij zijn zinnetje stamelde ging er een golf van ontroering door de mensenmassa heen. Een icoon nam afscheid. Ik moest even denken aan de laatste oudjaarsconference van Wim Kan. New York is inmiddels een stad vol herinneringen. Ik was hier met Joop van den Ende toen de New Yorkse theaterwereld een lange neus maakte naar zijn Cyrano. Maar ook toen Joop triomfeerde met 42nd street. Een Nederlander bracht een echte Broadwayshow met meer allure dan een Amerikaan ooit had kunnen doen. Na een succesvolle run van drie jaar was er nog steeds geen winst maar de triomf die Joop voelde was niet in geld uit te drukken. Ik heb hier geluncht met Koos van den Acker, ooit de ontwerper van de beroemde Bill Cosby truien die zijn ontwerpen nu succesvol slijt via de buis. En ik ontmoette er weer Sjoerd de Jong, mijn oude maatje van de kleinkunstakademie die zijn American Dream zag uitkomen en in echte Broadwayshow danst.

Maar deze week doe ik dus niks. Ik schrijf dit stukje maar dat is alles.

I love New York. I love my rust.

    • Albert Verlinde