Tot 2007

Waar eens de Opels stonden hanteert Joep Habets een Peugeot

Tijdelijkheid is het leidend beginsel van café restaurant Tottweeduizendzeven. Sinds 2001 is het voor zes jaar in een voormalige Amersfoortse Opelshowroom gevestigd. Daarna gaat het gebouw op de schop.

Er is weinig dat nog aan een autoshowroom doet denken, al zijn de pepermolens van Peugeot in deze context erg passend. De grote ruimte is met eenvoudige architectonische middelen inventief ingericht voor tijdelijk gebruik. Bar, keuken, opslag en espressobar zijn ondergebracht in zilverkleurige cabines die los in de ruimte staan en zorgen voor een geleding van de ruimte. Hangende tapijten geven een compartimentering in “salons' en krikken de akoestiek op.

De zaak is open van tien uur 's ochtends tot 's avonds laat. Als we tegen een uur of zeven binnenkomen zit er een overwegend jeugdig publiek in de lobby aan de prosecco. De muziek staat luid, het geluidsniveau zakt wat rond etenstijd en zal ongetwijfeld later op de avond weer aanzwellen.

De ontvangst en de bediening door jonge in oranje werkmansjasjes gestoken mannen is vriendelijk en loopt op rolletjes. We worden tussen de hangende tapijten gestald.

De kaart vermeldt vooral gerechten uit de Italiaanse trattoria aangevuld met wat tijdloze klassiekers uit de mediterrane Franse keuken. De wijnen uit de beknopte, maar evenwichtig samengestelde wijnkaart komen uit dezelfde contreien. We nemen de rode huiswijn, een Montepulciano d'Abruzzo, en dat is een gemoedelijke Italiaan. “Carpaccio zoals in Harry's bar' trekt de aandacht. Harry's bar in Venetië verwierf eeuwige roem als bakermat van de carpaccio. Wat doorgaans als zodanig wordt geserveerd benadert zelden de kwaliteit van het origineel. Tottweeduizendzeven komt een eind in de richting. Het vlees heeft smaak, maar vertoont nog enige sporen van het aanvriezen dat nodig is om het vlees in dunne plakjes te snijden. Aan de overzijde van de tafel ondervinden de beignets van brandade veel instemming. De brandade is onwaarschijnlijk luchtig. De beignets zijn voortreffelijk gebakken en dus niet vet.

De biefstuk wordt daarna “geserveerd zoals in Florence'. Dan moet je wel weten dat “bistecca a la Fiorentina' staat voor een T-bone steak. De liefhebber van een fors stuk rundvlees zal niet teleurgesteld zijn. De steak heeft de juiste garing, maar het vlees heeft een nogal losse structuur alsof het onbehouwen vermalst is. De grillplaat is niet goed schoongemaakt zodat licht-bittere zwarte strepen de smaak van het vlees ongunstig beïnvloeden.

Ons andere hoofdgerecht, “faraona alla Romana', blijkt een uitstekend bereid parelhoen te zijn, omwikkeld met parmaham en vergezeld van tomaat. Het hoen is gaar en sappig en smakelijk. Ook het dunne warme appeltaartje is erg goed, maar helaas nogal klein uitgevallen. De kaas daarentegen komt in een zeer royale portie, iets te koud geserveerd en zonder introductie.

Thematisch verantwoord verschijnt de rekening, net geen honderd euro voor twee personen, op tafel met een paar zakjes Autodrop. Om kwart voor negen staan we weer buiten. Het tempo is aan de hoge kant, maar ze hebben hier ook niet alle tijd meer. Cafe restaurant Tot tweeduizendzeven, Utrechtseweg 29 Amersfoort, 033 44 80 468, www.tot2007.nl