Sublieme saloon-zanger

Lou Rawls zong smooth, zwoel en beschaafd als geen andere soulzanger. Wie in 1976 op stijldansen zat en schoenen droeg met bolle neuzen, trok zich niets aan van de punkmuziek bij de buren en danste de rumba op You'll never find another love like mine van Lou Rawls. Als die titel niet meteen een bel doet rinkelen, tel dan 1-2-3-4-5-6-7-8 en zing “You're gonna miss my loving!“ En als de heupen daarna nog niet los zitten, probeer dan het elastieken ritme van I'll see you when I git there.

Singer Lou Rawls, 70, performs in Beverly Hills in this November 7, 2001 file photo. Grammy-winning singer Rawls died of lung cancer in Los Angeles on Friday, his spokesman said. Photo taken November 7, 2001. REUTERS/Rose Prouser/Files REUTERS

Lou Rawls vertegenwoordigde het summum van stijl en romantiek op Philadelphia International, het discolabel van producers Gamble & Huff die ook The O'Jays, Harold Melvin & The Blue Notes en The Three Degrees aan hun grootste successen hielpen.

Gisteren overleed soulcrooner Lou Rawls op 71-jarige leeftijd in een ziekenhuis te Los Angeles, aan longkanker en een hersentumor. Dat hij dood zou gaan, was voor Rawls geen nieuw concept. In 1958 had hij al eens een ontmoeting met Magere Hein, toen hij op tournee met zijn gospelgroep The Pilgrim Travelers een ernstig auto-ongeluk kreeg. Naast hem zat zijn schoolkameraad en medegroepslid Sam Cooke, die er met een schrammetje vanaf kwam. Lou Rawls raakte in coma, verloor zijn geheugen en wilde nadien niets meer weten van religieuze muziek. Hij wierp zich vol overgave op de wereldse rhythm & blues en verdiende zijn kost in schaarsverlichte jazzclubs.

Geboren aan de armoedige South Side van Chicago en grootgebracht door zijn oma, ontwikkelde Rawls onder invloed van Big Joe Williams en de opkomende doowop-groepen een trefzekere zangstijl en een groot gevoel voor show. Mede dank zij een stembereik van vier octaven werd hij ontdekt door een talentenjager van Capitol, waar hij vanaf 1962 platen uitbracht met jazz- en bluesmuziek. Hij trad op in het voorprogramma van The Beatles, hoewel hij in zijn vertolking van standards als Stormy monday weinig affiniteit toonde met het oprukkende beatgeweld. Zijn optredens werden legendarisch door de ad-libs en de gesproken intro's, die iets toevoegden aan de muziek van de platen. Dat verklaarde hij omdat hij zo vaak had opgetreden in bars, waar hij boven het gerammel van de ijsmachine uit moest komen. Na de hit Love is a hurting thing uit 1966 werd Rawls bekend om zijn lange parlando's, ook wel “raps' genoemd. Het door David Axelrod geproduceerde Dead end street leverde hem een eerste van vele Grammy Awards op. De samenwerking tussen Rawls en Axelrod werd later door veel dance- en hiphopproducers als bron van samples en breakbeats gebruikt.

Toen de carrière van de in de lounges van Las Vegas populair geworden Lou Rawls halverwege de jaren zeventig op een dood spoor dreigde te raken, brachten Kenny Gamble en Leon Huff uitkomst door hem liefdevol in de artiestenstal van hun Philadelphia International-label op te nemen. Van tweeërlei zijde werd er gesproken van uitverkoop: Rawls omdat hij zich met de banale discomuziek inliet, Gamble & Huff omdat ze zo'n gladde nachtclubzanger omarmden. Maar de samenwerking werd een enorm artistiek en commerciëel succes, dat een millionseller opleverd met het rumbaritme van You'll never find another love like mine. Tijdens de discogekte van Saturday Night Fever kon Rawls zich nog een tijdje handhaven, maar in de jaren tachtig viel hij terug op het zwoelere werk zoals het duet Fine brown frame met zangeres Dianne Reeves.

In een televisieserie vertolkte Lou Rawls de stem van de kat Garfield, die dank zij zijn vertolker opeens prachtig kon zingen. Rawls werd een graag geziene gast in het internationale circuit van jazzfestivals, zoals North Sea Jazz waar hij verschillende malen optrad. In 2003 bracht hij een cd uit met nummers van Frank Sinatra, de collega en tijdgenoot die Rawls ooit eerde door de zeggen dat ze allebei tot de hoog gekwalificeerde orde van de “saloonzangers' behoorden. Over zijn ziekte zei Rawls nog afgelopen december dat er belangrijkere problemen in de wereld bestaan. Als boegbeeld van verschillende goede doelen haalde hij in zijn latere jaren vele miljoenen dollars op. In zijn stem klonk altijd compassie en warmte, zelfs toen hij in het intro van I'll see you when I git there een voorbijganger wisselgeld voor een kwartje vroeg om zijn geliefde te bellen.