Rosiri (15): Griep

Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

Waarom had ze zich nou niet laten inenten voor die klote griep? Rosiri lag met een zak ijs op haar voorhoofd op de bank. Ze luisterde al vijf dagen onaangebroken naar haar iPod, terwijl ze af en toe voorover boog om in een bak over te geven. Ze was het nieuwe jaar slecht begonnen. Ruzie met haar moeder, in het ziekenhuis beland na een oud en nieuwfeestje en slechte resultaten op school. Voor de kerst was het PTA-week geweest en Rosiri had er met de pet naar gegooid. Bij de eerste twee proefwerken had ze niet goed geleerd, bij de derde had ze een verkeerd hoofdstuk bestudeerd en bij de vierde wilde ze 's ochtends nog masturberen, was daardoor te laat uit bed gekomen en tijdens het examen in tijdnood geraakt. Het laatste PTA was ze gesnapt voor fraude en werd ze overgedragen aan de directeur van de school die haar een één toekende. Het was natuurlijk niet zo slim om met een vriendin af te spreken om omstebeurt naar het toilet te gaan en daar een vraag-antwoord lijstje op de muur te maken, maar andere proefwerkweken was het wel goed gegaan. Ach ja, die Tweede Fase. In zo'n leersysteem wilde je toch ook niet je examen halen? Wanneer zou het mes ook al weer in het Studiehuis gezet worden? Zelfwerkzaamheid was voor Rosiri en haar klasgenoten een lachertje. Zei de leraar dat je “zelf iets moest uitzoeken', dan pakte Rosiri alvast haar boekje met Sudokupuzzels of ging zitten sms-en. De uren die bedoeld waren voor zelfstudie werden gebruikt voor potjes hartenjagen in de kantine, of voor powernaps op kussens in de bibliotheek. Ze hadden zoveel vakken dat Rosiri nooit langer dan een uur aandacht kon geven aan bijvoorbeeld wiskunde of geschiedenis. Daarnaast sprak ze Frans noch Duits omdat ze geen spreekvaardigheid van deze talen in haar profiel had. Rosiri had nog steeds het plan om Minister van der Hoeven een mail te sturen waarin ze zou vertellen waarom klassikaal les krijgen zo belangrijk was. Net als Wouter Bos in zijn boek zou ze betogen dat mensen in onzekere tijden “zelfredzaamheid' zouden verstaan als “bekijk het maar'. Voor scholieren was dat precies hetzelfde. “Zelfwerkzaamheid' betekende eigenlijk “zoek het zelf maar uit'. Dan moet mevrouw Van der Hoeven ook niet raar opkijken als er binnen de schoolmuren zoveel gedeald wordt. Al die zelfstudie-uren, waarin je het liefst naar een boeiende geschiedenisleraar zou willen luisteren, ga je dan maar een beetje staan hangen. “Leiderschap willen wij van der Hoeven!', zou Rosiri haar bericht eindigen. “Pubers kunnen niks zelfstandig, die moeten gestuurd worden! Autoritaire leraren die non-stop aan het woord zijn willen wij!'

Als Rosiri aan haar school dacht steeg haar koorts een halve graad. Maar als ze aan de afgelopen Kerst dacht werd het nog erger. Bij haar vader was de hele familie van Naomi komen eten. Rosiri kreeg tijdens het diner een sms-je van haar moeder, die het nog steeds niet kon verkroppen dat haar ex-man binnenkort opnieuw ging trouwen: “Hoe smaakt de schoonouderfondue?' De hond van Naomi had een half uur na binnenkomst de helft van de kerststal opgegeten. Haar zoon snoot steeds voor de grap zijn neus in het gordijn. Rosiri had zo moeten haasten met koken dat ze bij het openen van een blik kattenvoer het spul in haar oog had gekregen. Boven het bad had ze het voer uit haar oog moeten spoelen.

Er was veel gebeurd en Rosiri was er goed ziek van. Ze zou nog dagen binnen moeten blijven. Hopelijk zouden haar ouders zich even zelf kunnen redden. Wordt vervolgd...