Dom en doordacht

Na Jim Morrison van The Doors (dichter, filmmaker, popster, zelfdestructief levensgenieter) heeft de rock & roll geen groter renaissanceman voortgebracht dan Julian Cope. Deze excentrieke Engelsman schreef een handvol gezaghebbende boeken waaronder twee lijvige standaardwerken over prehistorische steenformaties, organiseerde tentoonstellingen over Noorse mythen en Keltische cultuur in het British Museum, bestiert een enthousiasmerende website (www.headheritage.co.uk) die vergeten rockers uit het verleden bezingt en maakte zo'n 40 albums, variërend van verstilde meditatiemuziek tot botte hardrock van nevenproject Brain Donor.

Sinds zijn begindagen met jaren tachtig-popgroep The Teardrop Explodes boekte Cope geen grote successen, maar hij bleef onafhankelijk van de reguliere platenindustrie met onstuitbare zendingsdrang cd's uitbrengen. Na het uit graniet gehakte brok psychedelica Citizen Cain'd van vorig jaar is Dark Orgasm een toegankelijker album, waarop Julian Cope in het voetspoor tracht te treden van de obscure en minder obscure rockers die in zijn hoofd wonen. Een klein uur muziek is verdeeld over een dubbelalbum, met cd 2 gewijd aan een lange improvisatie met vette knipogen naar Zappa, Hendrix en 'When the music's over' van The Doors en op cd 1 een zevental fantastische rocksongs die afwisselend The Stooges, Black Sabbath, Allman Brothers, Blue Oyster Cult, Sex Pistols en Deep Purple in herinnering roepen. De verzengende gitaarriffs vliegen je om de oren, alsof The Masters Of Reality een hels verbond zijn aangegaan met Danzig om hun beider debuutalbums nog eens dunnetjes over te doen. Daarbij heeft Cope een maatschappelijke agenda, want als zelfbenoemd sjamaan en seks-druïde gaat hij op dit 'eerbetoon aan vrijheid en gelijkheid voor vrouwen' tekeer tegen georganiseerde religie en onverzettelijke denkbeelden. 'Burkha woman', fulmineert hij als in een rockversie van Theo van Goghs Submission, 'She's got a ring on her finger and another one through her nose'.

Dark Orgasm is een onwrikbaar hunebed van compromisloze seventiesrock, even dom en doordacht als muziek in die gouden begintijd van de hardrock kon klinken.

JAN VOLLAARD

Julian Cope: Dark Orgasm (Head Heritage/Bertus)****

    • Jan Vollaard