Aaf & Paulien bezoeken het nieuwe restaurant “Envy'

Aaf Brandt Corstius en Paulien Cornelisse gaan eten in een zwarte pijpenla waar ze veel Bekende Nederlanders spotten, die bij nadere inspectie Gewone Mensen blijken te zijn.

Restaurant Envy op de Prinsengracht Foto NRC H'Blad, Maurice Boyer 060103 NRC H'Blad, Maurice Boyer

“Nee, we zitten voor vanavond helemaal vol!“ zegt het meisje aan de andere kant van de lijn blij.

Wat dachten we ook, als twee onhippe figuren, dat we op vrijdag nog een tafel konden krijgen bij Envy, de nieuwe place to be aan de Amsterdamse Prinsengracht?

Envy was vroeger Tamtam, een tent waar jarenlang over het designconcept was nagedacht, maar waar nooit een gast gespot werd. Van Tamtam is alleen nog de glazen pui over.

Maar dan hebben we ineens geluk. Een gigantische sneeuwstorm barst los, heel Nederland sluit zich thuis op, en alle mensen die zo handig zijn geweest om weken van tevoren te reserveren, komen niet meer opdagen. Meisje-met-de-zwavelstok-achtig melden we ons bij het restaurant.

Paulien: “Ik heb mijn bergschoenen aan. Maar ik heb leuke schoenen in een tasje bij me. Zal ik wisselen?“

Aaf: “Nee, doe maar niet, het is daar behoorlijk zwart en donker, zo te zien. En straks zit je met je benen onder tafel.“

De serveerster zwaait richting het eind van de zaak. Over de lengte van de hele pijpenla zijn twee “bars' (hoge picknicktafels) neergezet, waar je met de bergschoenen bungelend aan kunt eten. Boven de lange tafels hangt een enorme rij zilveren lampen. We zien een designer voor ons die zegt: “Ik zie zwart, zwart, zwart. Ik zie... Rijen zilveren bollampen.' Het ontwerp is belangrijk. Envy is dan ook een spinoff van het conceptrestaurant Supperclub, waar je liggend kunt eten met je blote tenen in de neus van je mederestaurantbezoeker - een concept dat gek genoeg al jaren werkt.

Bij Envy zit je elleboog aan elleboog met je buren. In theorie gelegenheid om te flirten, zo van: “O, die oester ziet er intrigerend uit. Mag ik een hapje?' In praktijk: obsessief afluisteren en beloeren. Wij constateren dat het restaurant vol zit met mensen die eruit zien als bekende Nederlanders, maar dat niet zijn.

Paulien: “Dat is een jongere versie van Monique van de Ven.“

Aaf: “En die man, die kennen we toch? Of niet?“

Paulien: “Een scheidsrechter?“

De “Monique van de Ven' zegt tegen de scheidsrechter: “Ik wil even één ding zeggen, ik ben wel echt een vrouwtje-vrouwtje. Einde onderwerp.“ De man lijkt totaal onverschillig, maar later blijkt dat hij vooral stomdronken is. Hij blijft maar om “écht zachte grappa' vragen. Om alles voor “Monique' nog gênanter te maken, komen er kennissen van de scheidsrechter langs die hem vanmorgen nog met een andere vrouw hebben gezien. “Een leuke vrouw?“ roept “Monique', wanhopig lachend. “Ja, een heel leuke vrouw,“ zeggen de kennissen heel Derde Rijk-achtig.

Afluistertechnisch krijgt Envy dus een negen plus, maar de beloofde coolheid valt enorm tegen. Paulien spot zelfs twee mensen met Erwin Krol-truien die elkaar de liefde aan het verklaren zijn, en Aaf ontwaart tot haar schrik een vrouw met praktisch haar, Oilily-sjaal en bodywarmer. Niet echt de meute intimiderende topmodellen-slash-actors die we hadden verwacht. De ober is een geblondeerde lieve jongen die uitlegt dat alle gerechten “tussengerechten' zijn, maar dan tussen niets in. Als ware het een tapasbar bestel je een paar gerechten, en daar prik je, bacillen of niet, samen wat uit. Vijf à zes gerechten moet genoeg zijn, zegt de ober. Later blijkt dat die hoeveelheid bedoeld is voor anorectici, want wij eten samen tien gerechten. De kaart is nogal chic qua ingrediënten, maar wat ermee gedaan wordt is soms merkwaardig. Waarom wordt ganzenlever gecombineerd met Münster-kaas? Die kaas is zo overweldigend dat je in plaats van ganzenlever net zo goed leverworst had kunnen gebruiken. Of, als we toch budgettair bezig zijn, stopverf. Ook vreemd is het servies. De ietwat elastiekerige coquilles kregen wij in een voormalig pindaschaaltje waarbij we de saus uit een ander bakje moesten dippen. Onhandig.

Verder mag de kaart taalkundig nog wat aangepast worden. Zo lezen wij: Deze blauwe koekaas rijpt in natuurlijke grotten midden in de Pyreneeën, en heeft een stevige smaak mede door het rijpen op de lijmstenen. Mmm! Wat dan weer wel lekker was: het Tête de Moine-kaasje, de kabeljauwtartaar, de tortellini met paddestoelen, de bresaola en de crême brulée. Met drie glazen wijn (Aaf drinkt nu eenmaal twee keer zo snel als Paulien) komt de rekening op iets meer dan honderd euro. Echt als eten voelt het niet, meer als aan een bar hangen met geavanceerde borrelhapjes. Hier is Envy voor bedoeld. We hadden dus beter eerst een broodje kroket kunnen eten, dan naar de film, en vervolgens mensen afluisteren in Envy. Envy, Prinsengracht 381, Amsterdam, tel. 020-3446404

    • Aaf Brandt Corstiuspaulien Cornelisse