Een gletsjer, misschien

In de hoek van de galerieruimte van Paul Andriesse staat een oude fotocollage van kunstenaar Britta Huttenlocher. Het ding is nonchalant op de grond gezet, alsof het niet echt bij de rest van haar expositie hoort. Maar eigenlijk is dit Zwitserse berglandschap, in 1990 ontstaan uit verschillende over elkaar geplakte zwart-witfoto's, een sleutelwerk. Zonder de collage zouden we de andere werken uit haar oeuvre minder goed kunnen duiden. De oude foto dient als een handreiking, hij biedt een ingang in de abstracte wereld van Huttenlochers nieuwe schilderijen.

Britta Huttenlocher: 'Zonder titel' (2005, olieverf op doek 196x213 cm)

De van oorsprong Zwitserse kunstenaar Britta Huttenlocher (Chur, 1962) woont en werkt sinds 1989 in Amsterdam, maar haar thematiek ontleent ze nog altijd aan haar geboorteland. Na de fotocollages uit de vroege jaren negentig ontstonden etsen, aquarellen en schilderijen waarin de contouren van besneeuwde bergtoppen en de glooiing van groene valleien nog duidelijk herkenbaar waren. Maar in haar meest recente werken is de landschappelijke suggestie nagenoeg verdwenen.

In een bibberig handschrift zijn felle kleuren als signaalrood en knalblauw aaneengeregen tot strengen die nog het meest doen denken aan celstructuren of DNA-profielen. Titels hebben de schilderijen geen van allen - de kunstenaar geeft haar publiek zo min mogelijk houvast. Er is alleen die foto van dat berglandschap. En dus ga je toch op zoek naar herkenningspunten. Zou dat toefje oranje niet een typisch Zwitsers bergdorp kunnen zijn? En dat paarse vlak - een schaduw van een gletsjer misschien?

Het meest abstract is een nieuwe serie werken die Huttenlocher op dikke glasplaten heeft geschilderd. De verf is aan weerskanten van het glas opgebracht, waardoor twee gescheiden lagen zijn ontstaan die samen één voorstelling vormen. De voorste verfstreken werpen hun schaduwen op de onderliggende verflaag en op de wand erachter. Zo ontstaat een soort projectie op de muur, een vage echo van de echte compositie.

Het zijn zinderende kunstwerken die Huttenlocher ons hier voorschotelt - schilderijen die op hun best zijn wanneer je ze van een gepaste afstand bekijkt. Doe drie passen terug en de neurotische verftoetsen veranderen in evenwichtige composities. Kijk door je oogharen naar de voorstellingen en laat je fantasie de vrije loop. Dan is het plotseling of je in een vliegtuig boven de Alpen zweeft, de dalen, meren en bergruggen onder je. En af en toe glijdt er een wolk voorbij, die zijn schaduw achterlaat in de witte sneeuw.

Britta Huttenlocher. T/m 4 febr in Galerie Paul Andriesse, Amsterdam.