In kindervoorstelling “Koest' zit veel ritme

Een politieagente schiet per ongeluk iemand dood tijdens een achtervolging en kan daar moeilijk mee leven. ,,Ik keek de dood in de ogen en de dood keek terug'', zingt ze gevoelvol. Welbeschouwd een behoorlijk heftig onderwerp voor een kleinkunstvoorstelling voor kinderen vanaf acht jaar, maar eigenlijk gaat de voorstelling Koest van choreografe en theatermaakster Peggy Olislaegers niet over knagende gewetensnood.

Het gaat over beweging en een beetje treurigheid, in die volgorde. De dode wordt gebruikt als excuus voor een gekke scène waarin Olislaegers een kast niet uit wil, terwijl haar baas aan de telefoon is. Net zoals de boef er de oorzaak van is dat ze ijverig naar een heterdaadje rent, maar halverwege de weg kwijt raakt en angstig aan het hoofdbureau vraagt waar ze is. Telkens winnen het ritme en de choreografie het glansrijk van de eventuele diepere lagen in het verhaal, wat de schietpartij nogal overdreven maakt.

Koest slaat dan ook niet op het onrustige geweten van de agente, maar op haar hond. De enige vriend die haar begrijpt. Die hond wordt net als alle collega-agenten gespeeld door de uitstekende Jürgen Theuns. Zodra hij een harig jasje aantrekt is hij hond, hij kan honds lachen en honds huppelen. Maar het beste kan hij honds troosten, wat de mooiste scène van de voorstelling is die even beweging en diepgang samenbrengt.

Voorstelling Koest door Olislaegers & Co. Spel en teksten: Peggy Olisleagers en Jürgen Theuns. Vanaf 8 jaar. Gezien: 4/1 Theater Kikker, Utrecht. Tournee t/m 19/3. Inl (020) 626 2062 of www.olislaegers.nl

    • Jowi Schmitz