Een trouwe bondgenoot

“Als je wilt weten wat premier Ariel Sharon denkt, kun je dat het beste aan Ehud Olmert vragen'. Zo schetste The Jerusalem Post twee maanden geleden nog de strategische positie van minister van Financiën Olmert in Israëls politieke krachtenveld. Met de fysieke uitschakeling van de krachtpatser Sharon is het nu de opdracht aan zijn plaatsvervanger om als regeringsleider te denken en te handelen zoals hij dat zelf goed dunkt. Olmert kan die rol in theorie honderd dagen vervullen; binnen die periode moet president Moshe Katsav met de belangrijkste politieke leiders om de tafel gaan zitten om het eens te worden over een nieuwe coalitieregering. Maar verkiezingen stonden al geagendeerd voor 28 maart.

De 60-jarige Olmert, gepokt en gemazeld in het politieke vak, en eigenzinnig van karakter net als Sharon, wordt algemeen beschouwd als een van diens nauwste bondgenoten. Gefluisterd werd, zo schreef The Jerusalem Post in oktober, dat Olmert degene was die Sharon als eerste op het spoor heeft gezet van eenzijdige terugtrekking uit de Gazastrook en delen van de Westelijke Jordaanoever. In ieder geval: publiekelijk steunde Olmert de premier hartstochtelijk bij elke stap die deze zette in het delicate proces dat afgelopen zomer leidde tot het overdragen van de Gazastrook in Palestijnse handen. En toen Sharon afgelopen november besloot tot een sprong voorwaarts met de oprichting van een nieuwe partij om zijn tegenstanders binnen Likud schaakmat te zetten, volgde Olmert hem.

Olmert werd in 1945 geboren in Binyamina. Hij studeerde aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem rechten, filosofie en psychologie. In 1973 kwam hij in de Knesset. Hij was minister van Minderheden en van Gezondheidszorg. Maar de meeste bekendheid kreeg hij als burgemeester van Jeruzalem, van 1993 tot 2003. Bij zijn aantreden zei hij de vestiging van joden in Arabische delen van Jeruzalem toe te juichen. Later kwam hij in opspraak wegens vermeende fraude.

In februari 2003 haalde Sharon hem naar zijn kabinet en werd hij al plaatsvervangend premier. Afgelopen augustus werd hij minister van Financiën, als opvolger van Benjamin Netanyahu die ontslag nam uit protest tegen de ontruiming van de Gazastrook.