De wereld in een minuut

Een schuiver van twee cent in een paar uur tijd: dat gebeurt niet vaak op de valutamarkt. Dinsdagavond won de euro zoveel op de Amerikaanse dollar, en gisteren kwam er nog een cent bij op 1,2140 dollar per euro, waardoor de Europese munt zijn hoogste koers in twee maanden bereikte.

De reden was opmerkelijk, want hij kwam van een centrale bank. Dinsdag werden de minutes, de notulen, van de vorige vergadering van 13 december van de Amerikaanse Federal Reserve openbaar gemaakt. Daaruit bleek dat er wellicht snel een einde komt aan de serie van dertien opeenvolgende renteverhogingen die in korte tijd de geldmarktrente van 1 procent naar 4,25 procent brachten. Het bestuur van de “Fed' suggereert dat deze 4,25 procent zo ongeveer het neutrale peil is waarop de rente zou moeten zijn. Hooguit komt er, aldus de Fed-watchers, nu nog een renteverhoging. En heel misschien nog twee. Maar dat is het dan.

Het vooruitzicht dat de rente in de VS niet langer stijgt, maakt de dollar minder aantrekkelijk om in de toekomst aan te houden dan gedacht. Die klimmende rente werd juist gezien als de belangrijkste factor achter de verrassende kracht die de dollar vorig jaar ontwikkelde.

Wat de dollar in 2006 gaat doen is natuurlijk onbekend. Er werken te veel krachten op een wisselkoers om een redelijke voorspelling voor de korte termijn te kunnen doen. Het enorme gat op de Amerikaanse betalingsbalans werkt tegen de munt, en in het voorjaar loopt een maatregel af die Amerikaanse bedrijven fiscaal vriendelijk toestond om hun buitenlandse winsten naar de VS terug te sluizen. Aan de andere kant zijn er altijd onvoorziene tegenkrachten, en is er ook het fenomeen “mode': van tijd tot tijd is de stemming nu eenmaal voor of juist tegen een munt, en worden economische cijfers en indicatoren in de richting van die stemming geïnterpreteerd.

Dat was niet het verrassende van dinsdag. Het verrassende was de verrassing zelf. Centrale banken hebben er een kunst van gemaakt om de financiële markten zo goed mogelijk voor te bereiden op hun besluiten. Dat voorkomt grote koersschommelingen op de valuta- en obligatiemarkten, en zorgt ervoor dat risicopremies dalen.

Het gevaar is wel dat de markt zo langzaam in slaap sukkelt, en overdreven reageert als zich een werkelijke verrassing voordoet. De Europese Centrale Bank wordt regelmatig beschuldigd van een gebrekkig communicatiebeleid. Het moet in Frankfurt als geruststellend worden ervaren dat ook de ervaren Amerikanen zich wel eens vergissen.

Maarten Schinkel

    • Maarten Schinkel