Misverstanden over Europees optreden

In zijn column van 29 december stelt J.L. Heldring voor het einde van het jaar enige misverstanden te willen bestrijden, maar hij creëert er juist één. Volgens hem zou ik in mijn opiniestuk van 24 december zowel mijzelf in één en dezelfde zin tegenspreken door van een `Alleingang` van Balkenende, Berlusconi en Blair inzake Irak te reppen, als daarmee de historie geweld aandoen omdat juist de tegenstanders Chirac en Schröder zich binnen Europa in een isolement zouden hebben gemanoeuvreerd. Uit de context van mijn opmerking blijkt evenwel duidelijk, dat ik met het gebruik van de term `Alleingang` geenszins betoogde dat de drie b's hun stap als enige zouden hebben genomen, maar dat zij dit elk in hun eentje hebben gedaan, afzonderlijk, waardoor er van een gemeenschappelijk Europees optreden geen sprake was. Zodat Europa als gevolg van deze poging van afzonderlijke lidstaten om in Washington elk zelf een wit voetje te halen, in ruil voor die verbrokkelde cumulatieve steun helemaal niets van belang bij Bush gedaan kreeg. Dat is ook een vorm van onvruchtbare `Alleingang`, die losstaat van de vraag wie zich met welk standpunt eventueel binnen Europa zou hebben geïsoleerd. Daarmee vervalt dus ook de relevantie van Heldrings tweede verwijt. Op de inmiddels evident gebleken inhoudelijke miskleun van Blair c.s. met hun steunbetuiging aan de Amerikaanse inval doelde ik met mijn opmerking dit keer niet.