Geen pyjamadag in het zorghotel

Ouderen die wat meer kunnen betalen, verkiezen een zorgvilla boven een verpleeghuis. “Kinderen vinden het prettig dat hun demente vader niet met anderen op een zaaltje ligt.“

Europa, Nederland, Doetinchem, 21-12-2005 Europa Care hotel, villa de Ooijman. Verzorgingsvilla voor vermogende, rijke ouderen . Bejaard, bejaarden, vergrijzing, zorg, zorgverzekering, ziektekostenverzekering, particulier tehuis, bejaardentehuis, ouderdom, voorziening, arm, rijk, geld, ziek, ziekte, handicap, gehandicapten, welzijn, verzorging, verpleging. Foto: Evelyne Jacq Jacq, Evelyne

In de tuin van “zorghotel' De Ooijman staat een enorme trampoline op het grasveld. Die is niet bedoeld voor de zes bejaarde bewoners van de Doetinchemse villa, net zomin als de kinderfietsjes bij de ingang. Ze zijn voor de drie kinderen van de jonge directeur.

Met zijn gezin bewoont verpleegkundige David-Jan Baan (30) de zolderverdieping van de kasteelachtige villa in de bossen even onder het Gelderse stadje. In de andere kamers wonen ouderen die 24 uur per dag zorg nodig hebben. Hond Bruno, verpleegsters en de kinderen lopen door de marmeren gangen en over de antieke houten trap. Uit de keuken geurt een winterse lunch.

Mevrouw Winkel (74) zit in een elektronische rolstoel aan tafel in de “huiskamer' van De Ooijman. Tot voor kort woonde ze in een gewoon verpleeghuis in Almelo. In het verpleeghuis werd de hoofdsteun van de rolstoel van mevrouw Winkel misschien een of twee keer per dag even verzet. Nu kan ze dat onbeperkt vragen. “En nu doe ik dat juist niet“, lacht ze.

In Nederland wordt de vraag naar ouderenzorg steeds meer divers, aldus een woordvoerder van de zorgorganisatie Arcares. Ouderen willen langer op zichzelf blijven wonen, ze willen zo lang mogelijk de regie over het leven in eigen handen houden.

Brancheorganisatie Nevep (Nederlandse Vereniging van Particuliere woon- en zorgvoorzieningen) ziet de laatste paar jaar steeds meer “zorgvilla's' zoals De Ooijman verrijzen. Nederland telt nu bijna veertig van dit soort kleinschalige “luxe' zorgcomplexen, voornamelijk in bekende rijkere regio's in Midden- en Oost-Nederland. In 2005 openden acht nieuwe villa's hun deuren, dit jaar komen er weer zes zorghotels bij.

“Een grote groep ouderen heeft nogal wat vermogen, bijvoorbeeld een eigen huis. Die ouderen willen best wat meer betalen om vaker dan een keer per week te kunnen douchen“, aldus een woordvoerster van Nevep.

Nu wonen ongeveer 900 ouderen in dergelijke villa's, van wie ongeveer de helft lijdt aan een vorm van dementie. “Kinderen vinden het vaak prettig om te weten dat hun demente vader of moeder niet tussen allerlei andere demente bejaarden terecht komt, met z'n allen op één klein zaaltje“, zegt directeur David-Jan, “ik wil ouderen waardigheid geven.“

Na jaren werk in de particuliere zorg - persoonlijke hulp aan huis, dag en nacht, voor zeer vermogende ouderen - wilden David-Jan en zijn vrouw diezelfde persoonlijke aandacht mogelijk maken voor mensen die niet de bijbehorende kosten van 2.000 euro per week kunnen betalen. Het verblijf in villa De Ooijman kost tussen 1.000 en 4.000 euro per maand, afhankelijk van de wensen van bewoners. [Vervolg ZORGHOTEL: pagina 3]

ZORGHOTEL

“We vormen net een gezin in De Kooijman'

[Vervolg van pagina 1] De AWBZ vergoedt alle zorg waarvoor een indicatie is. Maar een villa beschikt ook over extra faciliteiten. Zo heeft De Ooijman een zwembad, dat nu leeg staat - “als iemand wil zwemmen, vul ik het wel weer, maar nu heeft geen van de bewoners daar behoefte aan“ - en er is een rolstoel met “All Terrain'-banden om in de omringende bossen te kunnen wandelen.

Meneer Visser (80) maakt elke dag een wandeling met David-Jan (“de baas“) en hond Bruno. Hij woont sinds vier weken op De Ooijman met zijn vrouw, die bedlegerig is en ongeneeslijk ziek. Zij was eerst opgenomen in een geriatrisch ziekenhuis in Arnhem, zodat meneer Visser elke dag vanuit Zevenaar naar Arnhem moest rijden om haar op te zoeken. “En enkel tijdens het bezoekuur, tussen zes en half zeven“.

Maar in De Ooijman hebben meneer en mevrouw Visser met z'n tweeën een eigen kamer. Naast het ziekenhuisbed van zijn vrouw staat het gewone bed van meneer Visser. “Nu zijn we lekker bij elkaar.“

De Ooijman krijgt in februari een nieuwe bewoonster, van 90 jaar. Die verhuist uit voorzorg. Dat ouderen in chique villa's komen wonen om alvast “te rentenieren“ is volgens brancheorganisatie Nevep een misvatting. Extra verzorging blijft een noodzakelijk kwaad. Wel is het prettig als je dan kunt kiezen voor meer of minder privacy.

“Je bouwt echt een band op met bewoners en verplegend personeel“, zegt mevrouw Winkel. Het is altijd even afwachten of het klikt tussen bewoners onderling. En als een bewoner overlijdt komt dat extra hard aan.

“Het is net een gezin“, zegt mevrouw Winkel. “De verpleegsters drinken altijd koffie hier in de huiskamer, samen met de bewoners.“ Ze ziet directeur David-Jan soms als de huisvader, soms als zoon. Hij maait het gras, brengt bewoners met de auto naar de stad. Hij is de “handen aan het bed“ als dat nodig is, maar wil ook de “kwaliteit“ van zijn “zorghotel' bewaken.

“Presentatie is ook belangrijk, sommige mensen zijn een bepaalde levensstijl gewend“, zegt David-Jan. Hij probeert telkens te manoeuvreren tussen de geborgenheid van een gezinssituatie en de service van een vijfsterrenhotel. “Ik probeer bewoners altijd in de stijlvolle eetzaal te krijgen“, zucht David-Jan, “maar ze eten nu eenmaal liever in de huiskamer“.

    • Olga van Ditzhuijzen