Een diplomaat, maar geen softie

In de “slangenkuil' die NOS heet, was Peter Heintze een baken van rust en redelijkheid. John Jansen van Galen, presentator van het radioprogramma Met het oog op morgen, en zijn collega's betreuren het vertrek van hun beschaafde eindredacteur, die directeur wordt van de Evert Vermeer Stichting.

©J¿rgen Krielen- Amsterdam 03-01-2006 Peter Heintze Krielen, Jørgen

“Hij is een van de laatsten in zijn soort“, zegt collega Pieter van der Wielen. “Het is bijna niet meer van deze tijd. Ook bij de radio zijn de omgangsvormen toch wat ruwer geworden.“

Jansen van Galen geeft een recent voorbeeld dat Heintze typeert. “Tijdens de campagne voor de Duitse verkiezingen wilden wij een gast naar de studio halen. Kort voor de uitzending zegt hij af. Wat bleek? Het Radio1-journaal had hem ook als gast en wilde niet dat “Het oog' hem ook zou hebben.“

Wat doet Heintze in zo'n geval? Laat hij de zaak escaleren door het Radio 1-journaal eens goed terug te pakken? Nee, zegt Jansen van Galen. “Hij blijft ten eerste rustig. Dat is heel belangrijk, want als zoiets vlak voor de uitzending gebeurt, kunnen mensen behoorlijk in de stress schieten. En na de uitzending probeert hij met redelijke argumenten te voorkomen dat het opnieuw gebeurt.“

“Hij is een diplomaat, maar geen softie“, zegt Van der Wielen. “Hij durft zich best tegen een verkeerde beslissing te keren.“ Maar zodra er machtswoorden vallen of er met stemverheffing wordt gesproken, haakt Heintze af. “Daar heeft hij een grote afkeer van.“ Maar Van der Wielen weet ook wel een “kartelrandje' van Heintze op te noemen. “Presentator Stephan Sanders reed na de uitzending wel eens met hem terug naar Amsterdam. Hij vertelde me dat hij geregeld doodsangsten heeft uitgestaan met Heintze. Hij kan behoorlijk hard rijden.“

“Het oog' heeft vier eindredacteuren. De uitzendingen met Heintze kenmerkten zich door een voorkeur voor serieuze onderwerpen boven licht amusement. Van der Wielen: “Als hij moest kiezen tussen bijvoorbeeld een pikant relletje rond een soapster of de verkiezingen in Tadzjikistan, dan koos hij voor het laatste.“ Heintze is een man van de nuance, die graag deskundige gasten in zijn uitzending heeft. “Maar hij vond het ook leuk als een uitzending helemaal uit de hand liep doordat iemand rabiate taal uitsloeg. Hij zou het zelf absoluut nooit doen, maar kon het bij een ander wel waarderen.“

Heintze heeft zowel privé als beroepsmatig veel door Afrika gereisd en weet erg veel van het continent. Maar hij werd nooit “mister Africa', zegt Van der Wielen. “Daar keek hij wel voor uit. Anders geef je je tegenstanders een argument in handen om te zeggen: hij ook altijd met zijn eeuwige Afrika. Bovendien kon hij door zijn deskundigheid ook een onderwerp níét behandelen. Soms hebben hulporganisaties er belang bij om een noodtoestand enorm op te blazen. Hij doorzag dat door zijn kennis van zaken.“

Bij een reis naar Malawi maakte Heintze kennis met Marije Vlaskamp, nu correspondent van het Algemeen Dagblad en RTL Nieuws in China. Door een gedeeld gevoel voor journalistiek en humor trokken ze samen op. Ze zijn nog steeds bevriend.

Vlaskamp omschrijft hem als “open-minded, invoelend en een doorzetter“.

“Hij sluit tot op het allerlaatste moment geen enkele nieuwe bron uit. Of het nu een Afrikaanse medepassagier in een bus is of een internationaal gezaghebbende deskundige: hij slaat hun informatie op, en verwerkt het in prachtige verslagen.“

Heintze heeft zijn tien jaar aan Afrika-ervaring verwerkt in zijn eerste boek Een missie met missers, dat deze maand uitkomt. Heintze probeert hierin een antwoord te geven op de vraag waarom de ontwikkelingshulp is “mislukt'.

Als directeur van de Evert Vermeer Stichting, een aan de Partij van de Arbeid gelieerd instituut dat armoedevraagstukken bestudeert, kan hij daar verder over nadenken. Van der Wielen hoopt dat er door de PvdA naar Heintzes adviezen geluisterd zal worden. Maar daarvoor zal hij misschien af en toe zijn stem wel wat moeten verheffen.

“Veel politici willen nu eenmaal geen verandering. Zijn redelijkheid is zijn grootste kracht, maar kan ook zijn grootste zwakte zijn.“

Rectificatie / Gerectificeerd

In het artikel Wie is Peter Heintze ? (4 januari, pagina 14) is abusievelijk de naam van de auteur weggelaten. Het artikel is geschreven door Arnoud Veilbrief.