De geschiedenis van de liefde

Gisteren met boek (“Kan een mens hier dan nooit eens rustig een uurtje lezen!“) gevlucht naar het Diemerpark. Ooit bevond zich daar een gifbelt, maar nu daar een stuk plastic en wat beton over is uitgestort, schijn je d'r met een gerust hart te kunnen recreëren.

Ik werd ingehaald door een echtpaar met slaaphaar. Ze stapten flink door, zij achter een buggy, hij met baby in de draagzak. Twee iets te blote babybenen zwaaiden voor zijn navel heen en weer. Verder was het park uitgestorven. Net had ik mij geïnstalleerd op een veel te koud bankje, toen ik heel in de verte de vrouw van wal hoorde steken.

“... altijd... mij overlaat... daarmee zeg je toch... op deze wereld... gezet... afvoerputjes schoon te maken... nee, jij reduceert mij tot... niets anders... zeiken... ouwe doperwtjes in een afvoerputje...“

Ik probeerde me te concentreren op De geschiedenis van de liefde van Nicole Krauss, maar buggydame produceerde een respectabel volume.

“En jij zegt... weer eens wat aardiger tegen me zijn... gewoon te laf bent om te zeggen wanneer gaan we eindelijk weer eens neuken...“

Te laat realiseerde ik me dat haar stemgeluid steeds dichterbij kwam en dat het pad dat ze waren ingeslagen ze zo meteen in een onontkoombare lus naar mijn bank zou brengen. Ik zat als een rat in de val.

“Het lijkt jou dus wel een goed plan dat ik, nadat ik heb gekookt en opgeruimd en verschoond en gevoed en in bad gedaan en een nieuwe pleerol heb opgehangen en jouw stront uit de wc heb geschrobd, dat ik daarna m'n string aantrek en... aardig tegen jou ga doen...“

Ik keek strak in mijn boek, maar de vrouw leek zich totaal niet bewust van mijn aanwezigheid. Ze stopte, vlak voor mijn neus en schreeuwde met overslaande stem, wel zeven keer achter elkaar:

“Ik ben te moe om te neuken!“

“Amen“, mompelde ik. Even keken ze me allebei recht aan, toen maakten ze zich haastig uit de voeten.

Het boek is overigens prachtig.

Kan het iedereen aanraden.

    • Roos Ouwehand