Stefano Battaglia

Van dromerige, zeer gespatieerde stukken tot stevig akkoordenwerk, van “pure' jazz tot klassiekerige romantiek; de Italiaanse pianist Stefano Battaglia (1965) beweegt zich op een breed terrein. Op de eerste cd van de dubbelaar Raccolto speelt hij in een trio met bas en drums dat sinds 2001 opereert als Triosonic, wat ook de titel van een stuk is. De sfeer is beurtelings klassiek en jazzy, waarbij men bij het laatste vooral moet denken aan de lyrische excursies die Paul Bley in de jaren zestig en zeventig met zijn trio's maakte. Muziek die je vaak kunt horen.

Op de tweede cd heeft Battaglia dezelfde slagwerker naast zich, de subtiel opererende Michele Rabbia, maar is de derde man de Franse violist Dominique Pifarély. Dit levert een volstrekt ander klankbeeld op, ook al doordat Battaglia in enkele stukken op een “prepared' piano speelt. Zijn rol is hierdoor minder dominant maar niet minder belangrijk. Terwijl de violist formeel de boventoon voert, zorgt Battaglia voor een half-continue onderstroom die de ene keer bijvalt en een keer dwars ligt.

Het heftigste stuk is Recitativo in Memoria di Luciano Berio, mysterieus het naar zuidoost Azië verwijzende slot. Dat dit trio optreedt onder de groepsnaam Atem is passend; dit is inderdaad muziek die ademt.

Frans van Leeuwen

Stefano Battaglia : Raccolto (ECM 1933/34). Distr. Challenge