2006 begint met muzikale ode aan vaders en vrijheid

Iedereen heeft een papa. Een aardige, afwezige, strenge, grappige of zwijgzame, maar alle papa`s zijn toch lief. Met een aubade aan de papa`s van Nederland openden het Nederlands Blazers Ensemble en de VARA gistermiddag traditiegetrouw het nieuwe jaar in het Amsterdamse Concertgebouw. Een fonkelend lichtschip boven het podium symboliseerde het onderliggende thema van het Nieuwjaarsconcert 2006: de situatie van vluchtelingen in Nederland, levend tussen de wal en het schip.

In een afwisselende muzikale parade werd dit thema spetterend kracht bijgezet door (nu nog) in Nederland verblijvende musici van over de hele wereld.

Zoals de zanger, journalist en hoogleraar Rizgar Rencero uit Arbil, de hoofdstad van Irakees Koerdistan, die op de vlucht sloeg voor Sadam Hoessein, een verblijfsvergunning kreeg en met vrouw en vijf dochters nu alweer elf jaar in Almere woont. Met eeuwenoude passie zong hij het Koerdische liefdeslied Heyran, waarin een dochter haar vader smeekt om te mogen trouwen met de man van haar dromen.

Dan waren er de zeven musici van de Congolese band The Revival Okapi, in 2000 opgericht in het asielzoekerscentrum Den Bosch. Het asielverzoek van de meeste bandleden loopt nog. Desondanks bracht The Revival Okapi met swingende soukous- en rumbaklanken uit Congo en Angola een onweerstaanbare boodschap van liefde, vrede en solidariteit. Hoe ellendiger de situatie, hoe vrolijker en intenser de muziek, leek het wel. The Revival Okapi zette het negatieve beeld van de vluchteling volledig op zijn kop.

Uit Soedan kwamen de zanger en luitspeler Yasser Wardi Ghiri en de percussionist Mogash Osama, na vele jaren uitgeprocedeerd en op het punt ons land gedwongen te verlaten. De gemiddelde Nederlander zou er zwaar depressief van worden, maar deze Soedanese musici maakten met hun prachtig vertolkte vrijheidslied duidelijk dat zelfs wanneer er geen hoop meer is, hoop toch nog doet leven. Net als vader en zoon Nasir en Stas Samim uit Afghanistan die al tien jaar in een asielzoekerscentrum leven en hun onzekerheid en frustratie sublimeren in verheven dialogen op de tabla.

Ook Mozart, die dit jaar zijn 250ste verjaardag viert, had een papa. Een hele streberige nog wel, aan wie hij vele aandoenlijke brieven schreef, voorgedragen door Bart Schneemann met een pruik op, gevolgd door fraai geblazen delen uit Mozarts Gran Partita, die het Blazers Ensemble ter ere van het Mozartjaar onlangs ook op cd uitbracht. Zijn muziek werd afgewisseld met swingende, geestige of onthutsende stukjes hedendaagse muziek.

En dan waren er nog de vier winnaars van de jaarlijkse compositiewedstrijd voor kinderen. Jet Zoon (1988) verklankte in Zooi op Zolder haar immer klussende papa op de harmonica, Gideon Tazelaar (1997) blies op zijn minisaxofoon als een geboren Ray Charles de favoriete muziek van zijn vader overhoop (`Mijn vader is gek want hij houdt van Bach`), rapper W-Dré (1992) kreeg de zaal maar meer nog de vluchtelingen aan het swingen met zijn Papa`s.

En Rianne Botma bezong in haar ontroerende song Melody bij Melody de ideale vader.

Concert: Nieuwjaarsconcert 2006 door Ned.Blazers Ensemble/Vara. Gehoord: 1/1 Concertgebouw Amsterdam.

    • Wenneke Savenije