Sophie's pruiken

Sophie van der Stap (22) vertelt Paul Steenhuis over haar pruiken en chemokuur-kaalheid

Ze steekt haar middelvinger boos op, de 22-jarige studente politicologie Sophie van der Stap uit Amsterdam, op de eerste foto die van haar genomen is nadat ze, begin dit jaar te horen kreeg dat ze kwaadaardige tumoren in haar lijf had. Fuck kanker!, is de boodschap. Op die foto heeft ze haar echte haar nog.

Sinds een week of twee heeft Sophie een eigen website met daarop haar webdagboek, een blog: www.sophieblog.com. Daarop valt niet alleen te lezen hoe ze zich als jonge kankerpatiënt door het leven slaat – het is ook te zien.

Met name op de modefoto's die Sophie van zichzelf heeft laten maken, door een bevriende professionele fotograaf, Martijn Cieremans.

Nadat ze dit voorjaar door de chemokuur kaal werd, is ze aan de pruik. En niet één pruik, zoals Olga, de vrouwelijke hoofdpersoon met kanker uit Jan Wolkers' roman Turks Fruit. Sophie heeft inmiddels negen pruiken. En elke pruik geeft haar een beetje een andere persoonlijkheid, die ze ook namen heeft gegeven, zoals Daisy, Blondie, Sue, Oema. En als al die Sophie's staat ze uitdagend op de foto.

,,Op mijn veertiende, toen ik op het gymnasium zat, ben ik benaderd of ik fotomodellenwerk wilde doen. Dat heb ik een paar kaar gedaan, zodoende ken in Martijn ook'', vertelt Sophie in een Amsterdam café. Maar fotomodel worden was niet haar toekomstdroom. Na haar middelbare school heeft ze eerst een lange reis door Tibet, Nepal en China gemaakt. Het contrast met de wereld die ze daar zag en waarin ze hier is opgegroeid deed haar besluiten politicologie te gaan studeren. Vorig jaar heeft ze aan de London School for Economics nog een zomercursus gedaan, Foreign Politics of the Middle East. Ze was druk, vol plannen, begonnen aan haar derde studiejaar. Maar door haar ziekte – rhabdomyosacroom luidt de voorlopige diagnose, een vorm van kanker waarvan de behandeling 54 weken duurt – is dat nu allemaal tot stilstand gekomen.

Ze was ineens een `jongere met kanker'. ,,Dat is een categorie waarmee ik me nog maar weinig kan identificeren'', stelt ze. Ze heeft besloten het heft zelf in de hand te nemen. Door te schrijven, door zich te laten fotograferen en door een weblog te beginnen, hopelijk haar columns in boekvorm te bundelen, wil ze zelf het beeld van `jongeren met kanker' meebepalen.

,,Kaal kennen ze me niet'', schrijft Sophie in haar weblog. ,,Kaal in mijn bedje, kaal onder de douche, kaal als mijn pruik in mijn truitje blijft hangen als ik me van bovenkant verwissel. Kaal in mijn witte badjas aan mijn eerste kopje thee. Wat zullen ze dan zeggen? In ieder geval niet sexy, pittig of vrouwelijk. Niet zoveel denk ik, gewoon kaal. Ikzelf zag grote gelijkenis met een alien zoals ze wel eens afgebeeld worden op tv. Ik vond dat terugstarende koppie in de spiegel maar een vreemd wezentje. Nu kijk ik er niet echt meer naar. Ik geloof niet dat ik mezelf zoals ik haar kende er in terugzie. Maar het helpt wel, zoveel verschillende koppies, om jezelf echt goed te leren zien. Zo van, dat ben ik en dat ben ik en dat ben ik en dit ben ik echt.''

Haar levenshouding omschrijft Sophie als volgt: ,,Ik had nooit gedacht dat ik mijn ambities overboord zou kunnen gooien op deze leeftijd om te kiezen voor een leven gevuld met zoveel mogelijk liefde en lavendel. Ik durf mezelf niet meer te permitteren in de verte te kijken en daarom pluk ik me suf. Ik pluk niet alleen de dag, ik pluk mijn ontbijtjes, mijn koffies, mijn cocktails en wijntjes, mijn middagen buiten in de zon of binnen verscholen voor de regen, ik pluk de avondzon en het onweer, ik pluk en pluk en pluk.''

Ze gaat, als ze zich goed voelt, graag de straat op met een pruik die haar op dat moment past: ,,Afhankelijk van mijn mood ga ik als blonde bob of als roodharige stoeipoes over straat. Dan heb ik ook nog blonde barbiekrullen die ik uit de kast kan trekken. Best leuk eigenlijk. En lekker anoniem. [...] Blond voel ik me meer sexy, meer mezelf want ik voel me graag sexy geloof ik. Rood voel ik me wat meer arti. Maar verrassend hebben mijn rode haartjes ook best impact. Pittig vinden ze me dan. Daar ga ik me dan automatisch ook naar voelen. En als Barbie ben ik helemaal een meisje.''

Ze begint deze maand ook met een wekelijkse column in het Amsterdamse uitgaansblad nl.20, als `partyreviewer'.

Info: www.sophieblog.com