Missy Elliott is aartsluie live-act

Mevrouw Elliott, wat was dit nu weer voor een vertoning? U was met uw scootmobiel – u had last van een zeer been – het podium nog niet opgeboemeld of u tufte er alweer vanaf. Een half eerder riep u nog dat de mensen in de zaal op moesten staan uit hun stoelen, ze waren toch gekomen om te feesten. Maar mevrouw Elliott, waar kwam u zelf eigenlijk voor?

Toegegeven, de beats waar de dansers zo uitzinnig op dansten, kwamen van hits waarmee u op plaat succesvol was. En soms schreeuwde u zelfs een stukje mee met voorheen opgenomen raps en zang. Maar het grootste deel van de tijd stond u daar maar, terwijl uw entourage nog wat sfeer in een kille, nauwelijks aangeklede Heineken Music Hall trachtte te blazen. U stond en zat in totaal nog geen drie kwartier op het podium.

Hoe komt een van de leukste, meest creatieve en succesvolle artiesten van de laatste jaren terecht in een voor het publiek zo respectloze situatie? Wist u dat duizenden bezoekers €37,50 (exclusief reservering) hadden betaald om uw show te mogen zien (en nee, dat waren geen VIP-kaarten)? Zo fris, energiek en levendig als u bent op uw platen, zo lui, dof en ongeïnspireerd was u gisteravond op het podium. U haalde het kleine beetje vaart uit uw show door in lang uitgesponnen momenten het publiek op te roepen te schreeuwen, een `wave' te maken, enzovoorts. Als bedankje kreeg een bezoeker dan een bezwete handdoek van u toegeworpen, of één (!) gymschoen.

Het bontst maakte u het toen u na een handvol nummers alwéér achter de coulissen verdween voor een kostuumwisseling en ons achterliet met een meisje dat Lauryn Hill nadeed en een jongen die John Legend imiteerde; het wachten leek alleen nog op Henny Huisman. U bent een prachtige albumartieste, mevrouw Elliott, maar het zou toch prettig zijn als u uw uitstapjes naar ons land in het vervolg gewoon zelf bekostigde.

Concert: Missy Elliott. Gehoord: 29/11, HMH, Amsterdam.