`Ik weigerde Nederlands te leren'

De meeste vluchtelingen kunnen in Nederland niet hun oude beroep oppakken. Van leraar in opleiding naar medisch consultant. Deel 10 van een serie.

Naam: Lola Marsimina (34)

Gevlucht uit: Rusland, Moskou (1992)

Beroep daar: Net afgestudeerd op de pabo

Beroep hier: Consultancy in de gezondheidszorg, student geneeskunde in Amsterdam

Lola Marsimina zwaait tijdens het gesprek in het AMC (Academisch Medisch Centrum) in Amsterdam regelmatig naar collega's of medestudenten. Plotseling zwaait ze extra uitbundig naar een passerende man. Het gesprek dat volgt is in het Russisch. Marsimina excuseert zich: ,,Ik ken hem van mijn Nederlandse taalles. Hij komt ook uit Rusland en werkt hier in het AMC.''

Op 21-jarige leeftijd kwam Marsimina uit Moskou naar Nederland. Haar vader, van Indonesische afkomst, was een jaar eerder al gevlucht uit de Russische hoofdstad naar Nederland. Haar vader studeerde internationaal recht in Rusland, maar door zijn Indonesische afkomst kon hij na het behalen van zijn diploma geen werk vinden. ,,Mensen van buitenlandse afkomst mochten zich niet bemoeien met binnenlandse jurisprudentie'', zegt Marsimina.

In het kader van familiehereniging mocht Marsimina naar haar ouders in Nederland. ,,Ik was 21, net klaar met de lerarenopleiding in Moskou. Ik had mijn eigen leven in Moskou en wilde eigenlijk helemaal niet naar Nederland.''

Ze vertelde haar vriendinnen dat ze voor drie maanden naar Nederland ging. Haar moeder, afkomstig uit Kazachstan, overtuigde haar om langer te blijven. Ze vroeg een verblijfsvergunning aan en na een jaar wachten werd haar aanvraag gehonoreerd. ,,Gek genoeg vond ik het verschrikkelijk. Ik wilde helemaal niet in Nederland wonen. Ik kende niemand, en vond de taal onbegrijpelijk. Een jaar lang heb ik geweigerd om Nederlands te leren omdat ik dacht dat ik toch wel weer naar Rusland zou gaan.''

Maar haar wens om in de zorgsector te werken deed Marsimina beslissen om toch naar school te gaan. ,,Mijn Russische middelbareschooldiploma's waren waardeloos in Nederland. Op basis daarvan kon ik onmogelijk gaan studeren. Ik heb uiteindelijk in twee jaar tijd examen gedaan in Nederlands, natuur- en scheikunde en Engels. Allemaal op vwo-niveau.'' Toen Marsimina 24 was, begon ze aan haar studie medische informatiekunde aan de Universiteit van Amsterdam. Vierenhalf jaar later was ze klaar. ,,Keurig op tijd volgens Rutte.''

In haar laatste studiejaar moest ze een wetenschappelijke stage doen. ,,Ik wilde per se mijn stage doen in Rusland. Ik ben gewoon ga

an bladeren in de Gouden Gids naar medische bedrijven in dat land. Ik dacht: dit is mijn kans om terug te keren naar Rusland. Een docent op de UvA heeft mij toen geholpen aan een stageplek bij Nederlandse Public School of Health in Moskou. Een week later zat ik al in Moskou.''

Marsimina was vastbesloten om te blijven in Rusland. ,,Het leven is daar rustiger. Nederlanders grijpen al naar hun agenda als je een simpele afspraak wilt maken of om een keer een kopje koffie te drinken. `Over twee weken kan ik wel', zeggen ze dan. En ik mis – hoe gek het ook klinkt – de winter in Rusland. Holland kent alleen maar natte winters. In Moskou sneeuwt het tenminste behoorlijk.''

Maar het was de liefde die haar toch weer naar Nederland bracht. Op het instituut waar ze stage liep kwam ze een Nederlandse man tegen. Ze werd verliefd, maar haar vriend, met wie ze inmiddels getrouwd is, woonde in Nederland.

Weer terug in Nederland besloot ze te gaan werken als medisch cosultant bij diverse bedrijven. ,,Mijn werk was om medische informatiesystemen te analyseren of op te bouwen. Maar na verloop van tijd vond ik het werken achter een computerscherm wel erg saai worden. Ik werk veel liever met mensen.''

Nu studeert ze geneeskunde aan de UvA. Onlangs heeft ze een baby gekregen waardoor ,,alles wat ik verder doe even irrelevant is geworden. Maar als ik klaar ben met mijn studie wil ik misschien een Russisch-Nederlandse kliniek opzetten in Moskou. Rusland blijft mij aantrekken.''