Bongo regeert Gabon tot aan het graf

Elke regeringsleider die ervan droomt tot aan zijn levenseinde aan de macht te blijven, moet advies vragen aan president Omar Bongo van Gabon. Hij is het langs zittende staatshoofd van Afrika. Hij heeft het al langer uitgehouden dan de overleden presidenten van Congo en Malawi, Mobutu Sese Seko en Hastings Kamuzu Banda, die zichzelf tot president voor het leven hadden benoemd.

Al 38 jaar zwaait de 69-jarige Bongo de scepter in Gabon, een oliestaat met naar schatting anderhalf miljoen inwoners die ligt ingeklemd tussen Congo-Brazzaville en Kameroen. Daar komen nu weer zeven jaar bij. Niemand twijfelt eraan dat hij de verkiezingen van afgelopen weekend heeft gewonnen, al ontbraken ook dit keer weer de internationale waarnemers om de rechtvaardigheid van het democratisch proces te controleren. Mocht hij voortijdig sterven, staat zijn zoon Ali Bongo al klaar om in zijn voetspoor te treden. Als minister van Defensie en campagneleider van zijn vader heeft hij de laatste jaren warm gedraaid.

Het geheim van Bongo? Hij verbergt zijn harde hand in een fluwelen handschoen. Hij gedraagt zich meestal als dictator, maar als het moet als diplomaat. Hij is een charismatische overlevingskunstenaar.

Eigenlijk heet hij El Hadj Omar Bongo sinds hij zich in 1973 tot de islam heeft bekeerd. Hij is getrouwd en heeft meer dan dertig kinderen, niet allemaal van dezelfde vrouw. Zijn opleiding kreeg hij in Congo-Brazzaville, zijn militaire training in Tsjaad. Eenendertig jaar was hij toen president Leon M'ba, de vader des vaderlands van Gabon, hem in 1966 tot vice-president benoemde. Na de dood van M'ba een jaar later kwam hij automatisch aan de macht. Die positie heeft hij nooit meer afgestaan.

Hij overleefde zelfs de invoering van het meerpartijenstelsel in de beginjaren negentig. De verkiezingen van 1993 en 1998 won hij met gemak. Al klaagde de oppositie telkens over fraude. Protesten drukte hij niet met geweld de kop in maar met compromissen en zachte woorden. Zijn beleid van `vergevingsgezindheid' noemde hij ,,mijn ultieme wraak''. Twee jaar geleden liet hij het artikel in de grondwet schrappen dat de president aan twee regeertermijnen bond. Sindsdien staat niets zijn bewind tot aan het graf meer in de weg.