Beminde vriend

Het is op jouw verzoek dat ik in mijn hoekje van de NRC al maanden geen letter geschreven heb over het voor jouw tenenkrommende onderwerp doping. Ook op jouw verzoek heb ik de mogelijkheden onze gemeenschappelijke liefde `de edele wielersport' uitsluitend positief te benaderen uitputtend onderzocht. De recente ophef over de vermeende positieve B-staal van Vuelta-winnaar Roberto Heras heb ik bijvoorbeeld gelaten voor wat ze was: een winderig theater. Maar ik heb er genoeg van. Minister Veerman heeft me de ogen geopend.

,,Fictie'', zo noemde Veerman de heilzame marktwerking in het nieuwe zorgstelsel. Los van de vraag of dat Veerman een punt heeft is er een fictieve oorlog uitgebroken. Agnes Kant (SP) is verheugd over de ,,plotselinge aanval van gezond verstand''. Kamerlid Heemskerk (PvdA) deelt de kritiek van Veerman, maar vindt het politiek ,,wel erg naïef zulke zware woorden te gebruiken voor een van de prestigeprojecten van dit kabinet''.

Prestigeproject. Waar dit woord valt is het oppassen geblazen. Het prestige kunnen we pas achteraf vaststellen. De schade ook.

De wereldwijde antidopingguerrilla zoals die wordt gevoerd door WADA, sportbonden en procureurs is bepaald prestigieus te noemen. Zo prestigieus dat het gebruik van zware en min of meer naïeve woorden de guerrilla heeft gespleten. Dat er gehakt moet worden vindt elke subguerrilla, men is het alleen niet over de spaanders eens: hoeveel onschuldige slachtoffers is de guerrilla waard? Ook hier betreden we het domein van de fictie.

,,Ik heb nooit doping genomen, nu niet en in het verleden niet'', zei Roberto Heras. Om te schaterlachen is het. Dom bovendien. Wie maakt het zichzelf anno 2005 zo moeilijk door zonder kunstmatig levensgeluk de arena te betreden?

Een beter argument geeft Heras door te stellen dat zijn voorsprong op rivaal Mentsjov vóór de tijdrit (tijdens welke zijn nieren de duistere urine geproduceerd zouden hebben) zo riant was dat zelfs een manke ezel de Vuelta niet meer kon verliezen. Kijk, en dan komt het commentaar van Heras – het moet een ,,laboratoriumfout'' zijn – in een redelijker daglicht te staan. Door geleerden is immers aangetoond dat de nieuwste epo-testen nog altijd niet 100 procent waterdicht zijn.

Na toediening is epo doorgaans nog een aantal dagen opspoorbaar. Zou Heras betrapt kunnen zijn op een `oude' dosis epo? Heras gaat pas vrijuit als hij de ondeugdelijkheid van de labtest bewijst. En die bewijst hij het makkelijkst met een bekentenis. Ja, ik ben schuldig, maar hoe kan het in godsnaam dat ik op het plasappèl van al die andere dagen wel door de mazen ben geglipt? Helaas is epo-gebruik toegeven volgens de reglementen hetzelfde als een positieve plas afleveren met een negatieve analyse.

Mijn stelling luidt: Roberto Heras is fictief onschuldig. Jammer voor hem levert de fictie hem twee jaar schorsing en ontslag op. De Vuelta krijgt een al even fictieve winnaar in de persoon van Mentsjov. Bedanken voor de eer, uit protest, dat zou pas van realisme getuigen.