Patti Smith improviseert poëtisch op De Nachtwacht

,,Is het nog licht buiten?'' vraagt Patti Smith op samenzweerderige toon. ,,Het voelt alsof we naar de aula zijn gekomen voor een belangrijke speech, en dat we inplaats daarvan de school op stelten hebben gezet met gevaarljke rockmuziek.''

Rock & roll staat nog altijd gelijk aan rebellie voor de 60-jarige Smith, die ondanks het grijze haar en het gegroefde gezicht haar jeugdige uitstraling heeft behouden. Eens per jaar komt ze naar Amsterdam om haar banden met Rembrandt, Van Gogh en de producenten van nederwiet aan te halen. De matinee in Paradiso was het derde optreden van haar korte `tour of Amsterdam' waarbij ze een wietkwekersconventie in De Melkweg toezong en recitals hield in het Van Goghmuseum en bluesclub Maloe Melo.

Onlangs bracht de Patti Smith Group een integrale uitvoering van debuutalbum Horses in de Londense Royal Festival Hall, dertig jaar nadat ze met dit grensverleggende album aan de bakermat stond van punk en new wave. Smith was een dichteres die de rock & roll ontdekte als het perfecte medium, geholpen door gitarist Lenny Kaye en drummer Jay Dee Daugherty die haar nog steeds terzijde staan.

Een intieme middag met poëzie en akoestische muziek moest het worden, maar Patti Smith zou de hogepriesteres van de rock & roll niet zijn als ze er toch niet weer een elektriserende gebeurtenis van maakte.

Het poëziegedeelte bleef beperkt tot een improvisatie over De Nachtwacht die in reliëf op chocoladerepen wordt verkocht (`I ate the Nightwatch!') en een fragment uit Allen Ginsbergs Howl, waarbij ze de openingszin `I saw the best minds of my generation destroyed by madness' naar het heden trok. Haar muziek mag wat milder van toon zijn geworden in nieuwe nummers als Mother Rose en de sussende protestsong Peaceable kingdom; het oude werk vlamde als altijd. Redondo beach, Pissing in a river, Free money en het aan Jim Morrison opgedragen Break it up vormden de opmaat voor haar onverminderd explosieve versie van Them's Gloria, met de onsterfelijke beginwoorden `Jesus died for somebody's sins but not mine.'

Patti Smith had een paar nummers nodig om haar stembanden op te warmen, maar was daarna weer net zo krachtig en meeslepend als ooit tevoren. Nu haar volgende album waarschijnlijk een verzameling covers wordt, was het enige zwakke punt dat ze uit het repertoire van haar muzikale mentor Bob Dylan uitgerekend diens meest uitgekauwde nummer Like a rolling stone koos. Dylans Forever young was een beter keuze geweest; toepasselijk voor een rebelse rockheldin die van geen ophouden weet.

Concert: Patti Smith. Gehoord: 26/11 Paradiso, Amsterdam.