Rosiri (9): Vrijdagavond

Rositi discussieert met haar vriendinnen over Irak, vlees en het homo-overschot. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

,,Mag ik nog wat jus?'' Rosiri stak haar bord over tafel. ,,En een slok van die milkshake?'' Het was vrijdag en ze had afgesproken met haar drie beste vriendinnen. Twee keer per maand kwamen ze bijeen in het huis van Rosiri's moeder om vlees te eten en over politiek te praten. Caro had op die avonden yoga en ging daarna de stad in. Ze bleef tot diep in de nacht weg.

Rosiri gebruikte de uren om met de meisjes te praten over dingen die hen irriteerden en die ze helemaal anders wilden in Nederland. Niet van die lulkoek als het actievoeren tegen Verdonk of spugen op het kabinet in het algemeen. Die mensen waren er gewoon. Je moest ze accepteren net als motregen wanneer je 's ochtends vroeg op de fiets zit. De meisjes vloekten op schijnbaar kleine dingen; dat er steeds meer homo's kwamen in het uitgaanscircuit waardoor het aanbod van mannen steeds kleiner werd. Dat vrouwen eigenlijk nooit met hun benen wijd konden zitten. In de tram, op school of bij chique gelegenheden werd er altijd een opmerking gemaakt als een meisje dit deed. En het was juist zo fijn. Dat iedereen maar vegetariër werd en dat sommige mensen gewoon behoefte hebben aan vlees en niet mee willen doen aan dat luxueuze gemuts. Pas als je alles tot je beschikking hebt en genoeg andere dingen om van te genieten neem je zo'n beslissing.

Maar Rosiri, die zo graag wilde vrijen maar niet wist met wie, vond dat ze haar genoegens wel uit die Hemaworst mocht halen. Voor geen goud zou ze aan tofu beginnen. Op de avonden dat ze met haar vriendinnen afsprak gingen ze eerst langs de Mac Donalds. Rosiri nam altijd twee Quarterpounders. Ze vond het niet alleen lekker, ze wilde ook de Amerikaanse economie steunen. Nu ze toch in Irak zaten kon je ze beter een steuntje in de rug geven. Rosiri bestelde nog maar een extra cola. Ze haalde haar neus op voor anders- of anti-globalisten, van wie je niet eens blij mocht zijn met een Happymeal. De vieze stinkpunkers snapten niet dat landen het uiteindelijk beter kregen als er een beetje tempo achter hun ontwikkeling werd gezet. Zij moest toch ook in groep vijf opeens haar werkstukken uitgetikt inleveren in plaats van met de hand geschreven? De leraar had haar dat opgelegd omdat het uiteindelijk beter zou zijn voor later. Daar had hij gelijk in gekregen, want nu moest alles op de computer. Zo konden bepaalde landen misschien ook eens luisteren naar andere die het beter voor elkaar hadden. Met landbouwmachines red je het uiteindelijk niet, laat liever een paar goeie adviseurs komen, gooi wat van je oude gewoontes overboord en wees niet mateloos eigenwijs en nationalistisch.

Een week geleden hadden de vier meisjes nog geprobeerd een doos met muizen los te laten in het gebouw waar de Domino Day werd georganiseerd. Terwijl ze hoopten dat de beestjes zoveel mogelijk steentjes zouden omgooien hadden ze met een spandoek voor de deur gestaan. `Tegen de zinloosheid in deze samenleving!' stond erop, verwijzend naar de mensen die jaren met de voorbereidingen van dit event waren bezig geweest. Beter hadden ze hun energie kunnen steken in het zwemmen met gehandicapten of bejaarden die nooit buiten komen kunnen rondrijden door mooie parken en over boulevards.

Met veel discussie eindigde ook deze avond. Moest er nou wel of niet een revolutie komen? Zuigend aan haar milkshake bleef Rosiri nog lang over de vraag nadenken.

Wordt vervolgd