Politieagenten doen het. Leidse studentes doen het. Zij knuffelen koeien

Jaus Müller wil ontstressen en doet daarom een koeknuffelcursus op de boerderij. Hij is niet de enige. Voorzichtig zoekt hij toenadering tot Hedwig-548

Een penetrante amoniaklucht van koeienuitwerpselen komt de neus binnen. Rechts staan, liggen of lopen gigantische `dames', zoals de koeien door boerin Marente Hupkes worden genoemd. Marente en haar man Jaap runnen een melkveebedrijf met tachtig dieren in Voorst, bij Apeldoorn. Koemelk is de core business maar daarnaast worden de dames ook als knuffelbeesten gebruikt tijdens een cursus koeknuffelen.

Koeknuffelen heeft niets te maken met het botvieren van animale seksuele driften, maar dient ter ontspanning van lichaam en geest. Om stress weg te nemem, non-verbale communicatie te verbeteren (een koe kan immers niet praten) en om als randstedelijke kantoorslaaf terug te gaan naar de natuur. ,,De Nederlander is het contact met de natuur kwijtgeraakt'', zegt Marente Hupkes. ,,De mensen van nu denken alleen nog maar aan werken en winst maken, met een burn-out als gevolg. Door het hechte contact met de koe wordt de band hersteld tussen mensen en natuur en komt de mens weer tot rust.''

Wekelijks ontvangen Jaap en Marente Hupkes gemiddeld zestig koeienknuffelaars. Dit zijn mensen die willen onthaasten op de boerderij, kinderen met ADHD die tot rust willen komen, maar ook bedrijven zoals de politie die willen werken aan hun teamgeest.

Op zaterdagochtend, afgelopen weekeinde, gaat de cursus koeknuffelen van start op de boerderij van Hupkes in Voorst, een dorpje met iets meer dan drie boerderijen en een tankstation ergens tussen Apeldoorn Zutphen. De omgeving an sich zorgt al voor ontspanning. Nergens schreeuwende taxichauffeurs, bellende trams of het geluid van dreunende machines voor de aanleg van een nieuwe metrolijn. In plaats daarvan rijd ik over idylische landwegen met aan weerskanten oude boerenbedrijven. Voorst is een escape uit de Randstad.

ELF STUDENTES

Bij aankomst blijk ik niet de enige potentiële koeienknuffelaar te zijn. Elf studentes uit een studentenhuis in Leiden zijn ook de Randstad ontvlucht om te ontspannen – en om de teamgeest binnen hun studentenhuis te verbeteren.

Na koffie met koek geeft Hupkes uitleg over haar `dames'. ,,Een koe geeft niet het hele jaar melk, maar alleen als ze net een kalf heeft gekregen. Sommige mensen uit de stad denken dat een koe non-stop melk kan produceren, maar dat is natuurlijk onzin'', zegt Hupkes. Weer wat geleerd.

Nadat ik mij in een echte blauwe boerenoverall heb gehesen en mijn boerenlaarzen heb aangetrokken, is het moment aangebroken om de overdekte koeienstal te betreden. Gevolgd door een horde giechelende Leidse studentes. Ik ben opgelucht als blijkt dat we eerst met kalfjes gaan knuffelen. Een kalfje is tenminste nog enigzins hanteerbaar in tegenstelling tot hun logge en in mijn ogen onhandelbare moeders.

Ik moet even wennen aan de stank van koe, maar bij het zien van de aandoenlijke kalfjes ruik ik die geur niet eens meer. De ohhh's en ahhh's, afkomstig van de elf studentes, zijn ontelbaar. ,,Ssst'', sist boerin Hupkes. ,,Het zijn net echte baby's en die kunnen ook niet tegen te veel drukte.''

Gewaarschuwd stappen we rustig het hek over, richting de knuffelkalveren. De beesten lijken het niet erg vinden en laten zich gewillig aaien. Mijn hand verdwijnt in een overenthousiaste kalfbek. Ik voel een rubberachtige tong, en verschrikt trek ik mijn hand terug. Koeienslijm plakt tussen mijn vingers. ,,Dat is de manier van een koe om je te begroeten. Het is alleen maar speels. Wist je dat het slijm beter voor je haar werkt dan de gemiddelde haargel uit de supermarkt?''

700 KILO

Enkele mede-koeienknuffelaars staan nog wat angstig buiten de hekken te wachten. ,,Ik durf niet'' zegt Stephanie Theunissen (22). ,,Ik heb het niet zo op dieren. Ik ben al bang van de kat in ons studentenhuis'', zegt ze ietwat angstig.

En dan zijn de kalfjes nog spielerei in vergelijking met hun moeders. De grote koeien wegen rond de zevenhonderd kilo, en het echte koeienknuffelen vergt daarom iets meer uitleg. Hupkes: ,,Koeknuffelen is niet alleen fijn voor jou, maar ook voor de dame. Maar ze moeten het wel willen.'' Ik begrijp dat ik me niet moet opdringen bij deze dames. Het zijn net echte vrouwen.

Volgens Hupkes zijn de koeien niet in een knuffelstemming als hun oren naar voren staan (dit in tegenstelling tot een paard) en ook niet als de koeienkop zich afwendt van de mens. Gewapend met deze informatie stap ik over het hek naar de koeien. Het melkvee op deze boerderij nu eens niet in miniscule rekjes waar ze kun koeienkont niet kunnen keren. Hier hebben de dame's plaats genoeg om vrij rond te lopen en om te liggen waar ze willen. Eenmaal tussen de koeien slaat de angst toe. Straks schijten ze nog over mijn Diesel-broek.

SIMULTAAN URINEREN

Mijn angst lijkt gegrond als een koe in de hoek uitgebreid begint te urineren. Liters vocht landen met in dikke straal op een rooster waar het de grond in verdwijnt. Plotseling besluiten nog eens drie koeien simultaan te urineren. Ik weet niet hoe snel ik de stralen moet ontwijken. Tot nu toe leveren deze koeien meer stress op dan ontspanning.

Het keerpunt lijkt in zicht als ik oogcontact maak met Hedwig-548. Om mij heen heeft bijna iedereen al een knuffelkoe ingepikt, ik kan dus niet achterblijven en besluit toenadering te zoeken. Hedwig-548 kijkt me herkauwend en nogal nonchalant in de ogen. Voorzichtig ga ik tegen haar aanliggen met mijn hoofd tegen haar koeienhals. Het is een uitzonderlijk gevoel om tegen een gigantische levende vleeslap van 39 graden celcius te liggen die normaal gesproken verantwoordelijk is voor mijn dagelijkse kop melk. Ik houd mijn oor tegen het dier en sluit m'n ogen. Weg stress, weg afspraken, weg Randstad, het is alleen nog Hedwig-548 die telt. Ik ontspan volledig en lig innig verstrengelt met mijn knuffelkoe.

Dan word ik ruw gewekt uit mijn knuffelpartij: een harde gil verderop in de stal. Een van de Leidse studentes wordt bijna platgedrukt tussen een rekje en een collega van mijn Hedwig-548. Onaangekondigd is de koe van rechtenstudente Claire Houg (22) het knuffelen beu geworden. Het dier besluit op te staan terwijl Claire nog tegen de koe ligt. Claire weet zich tijdig te bevrijden. ,,Ik schrik me dood, dit beest plet me zomaar. Maar ik heb het ervoor over. Koeknuffelen is iets werelds'', zegt ze met de schrik nog in haar ogen.

Hedwig-548 zoekt ook toenadering en buigt haar kop richting mijn bovenbeen. Een gigantische ruwe tong van meer dan tien centimeter likt mijn Diesel-broek. Ik schrik maar herinner me de woorden van Marente Hupkes: likken is de koeienmanier om te begroeten. Hedwig-548 heeft wel een erg intieme manier om een man te begroeten: haar tong verplaatst zich steeds verder richting mijn lies. Dit gaat me wel erg ver en ik besluit me te bevrijden van hitsige Hedwig. Koeienknuffelen om te ontspannen oké. Maar er zijn grenzen. Ook voor Hedwig-548.

De hier beschreven koeknuffelcursus was bij www.agrarischcultuurgoed.nl, tel. 0575-501397. Kosten: 30 euro voor twee uur. Daarbij zijn inbegrepen een creatieve koeienschildercursus, een rondleiding door de boerderij en een uur lang koeienknuffelen. Voor 40 euro krijgt de koeknuffelaar ook nog hapjes eten geserveerd.