Onbestemde nostalgie

Af en toe denken we nog wel eens met een warm gevoel terug aan The Wonder Years. Dat is dan nostalgie in het kwadraat, want inhoudelijk moest die televisieserie het immers van terugkijken-in-weemoed hebben. De voornaamste reden waarom een en ander zich in de laten jaren zestig en vroege jaren zeventig afspeelde, was om de volwassen geworden hoofdpersoon zijn belevenissen als ontluikende puber te laten becommentariëren. Geen opzichtige seventies show, derhalve, maar een ode aan de onbedorven dagen van de jeugd. Gelukkig maar, dus, dat het hardnekkige gerucht dat beroeps-engerd Marilyn Manson ooit in die serie speelde, niet klopt.

Het clipje van `Love Generation' van de Franse houseproducer Bob Sinclar ademt al net zo'n onbestemd, maar prettig gevoel van nostalgie uit, al ontbreken verwijzingen naar een al te concreet vroeger. Het hoofdpersoontje is een jochie dat wel wat wegheeft van Kevin Arnold, het voornaamste personage in The Wonder Years. Hij woont in bijna net zo'n suburb en rijdt op bijna net zo'n fietsje. We volgen hem tijdens een dagje vrij, door een idyllisch Amerika waar het aldoor mooi weer schijnt te zijn.

Hij fiets door de prachtnatuur van de woestijn, door de grote stad waar de mensen toch nog vriendelijk glimlachen, door welvende en glooiende landschappen. Ergens in de vrije natuur rijdt hij een paard-en-wagen achterop met Amish erin, die hem vriendelijk een glaasje drinken aanbieden. Terug in de stad spelen kinderen braaf op de stoep, terwijl een oudere zwarte met een gitaar op schoot de blijdschap uit de blues probeert te peuren. En, je bent jong of niet, overal zijn er wel leuke meisjes die uitnodigend lonken.

Terug in de suburb zet moeders een gezonde maaltijd op tafel en dan is het alweer bedtijd. Simpel pubergeluk, dat beeldt deze clip uit, en die vrolijke sfeer past weer fraai bij het lied in kwestie. Reggaezanger Gary Pine kweelt over de `Love Generation', en onweerstaanbaar vrolijk gefluit hamert het lichtvoetige houseliedje in het geheugen. Dat zowel liedje als clip in de verte wel wat doen denken aan `Music Sounds Better With You' van het ook al Parijse Stardust is niet helemaal toeval, want daar had Sinclar zijdelingse banden mee. En jeugdige onschuld, daar kun je niet genoeg van hebben.