Niet ontkenbare diepe boerenwijsheid over Israël

Het niveau van het artikel `Sharon zorgt voor aardverschuiving' door Barry Rubin (Opiniepagina, 22 november) wordt uitstekend gekarakteriseerd door de volgende, magistrale zin: ,,Paradoxaal genoeg zal dit alles in principe grote gevolgen hebben, maar in de praktijk misschien niet zo veel.'' Daar houd ik nou van. Als het over Israël gaat geeft NRC Handelsblad kennelijk artikelen de ruimte die op het niveau staan van de principieel niet ontkenbare diepe boerenwijsheid: `Als de haan kraait tijdens de mis, dan gaat het weer veranderen of het blijft als het is.' In het artikel van Rubin heeft de aangehaalde zin ook een tweede functie. Hij moet ervoor zorgen dat er ten minste één feit in wordt vermeld waarvan je onmogelijk kunt aantonen dat het niet waar is. Voor de overige beweringen in deze propagandacompositie is dat nauwelijks mogelijk.

Laat ik de twee ergste onwaarheden eruit plukken. De bewering dat Arafat in 2000 ,,een politiek akkoord afwees en in plaats daarvan een vijfjarige terroristische oorlog begon'', is in een groot aantal studies als mythe ontmaskerd. Onder vele anderen bijvoorbeeld door Amy Ayalon, die toentertijd hoofd van de binnenlandse veiligheidsdienst (Shin Beth) was. Opvallend is in dit verband dat het spectaculaire en provocerende bezoek aan de Tempelberg door Sharon gemakshalve door Rubin wordt vergeten. Tot die mythe behoort ook de mantra `er is geen partner om mee te onderhandelen', ook door Rubin herhaald. Weer vergeet hij de onthutsende uitspraak die Dov Weisglass, de kabinetschef van Sharon in oktober vorig jaar deed: ,,De eenzijdige terugtrekking [uit Gaza] is in feite formaldehyde. Deze actie creëert de hoeveelheid formaldehyde die nodig is om te bereiken, dat er geen politiek proces met de Palestijnen zal plaatsvinden''. Aan welke kant ontbreekt de partner voor vrede eigenlijk?