LA - rustelozenplek bij uitstek

Maartje Duin redt een existentialiste met teveel existentiële problemen

De existentialiste vroeg of ik langs wilde komen: ze zat in een existentiële crisis. Ik ontmoette haar via mijn internetoproep voor onafhankelijke geesten. Op mijn verjaarsfeestje in een Koreaanse karaokebar liet ze het op het laatste moment afweten, maar omdat ze existentialiste was, nam ze daar de volle verantwoordelijkheid voor, ze maakte het goed met een lief cadeautje en nu zat ik bij haar in de achtertuin. Er stond een fles wijn op tafel, ze stak de ene Camel na de andere op.

Ze was 38, ze wilde haar leven omgooien en opnieuw beginnen. ,,Ik ben altijd al rusteloos geweest'', zei ze. ,,En nu heb ik weer de kriebels.'' Naar Portland, Oregon wilde ze. Naar San Francisco, aan de baai. Misschien naar Seattle. In elk geval naar een plek waar je niet de hele dag in de auto zat. Waar je makkelijker vrienden maakte. En, het belangrijkste: waar ze iets kon betekenen voor de wereld. In Oregon wonen de meeste milieu-activisten.

Het was niet helemaal haar keuze geweest om naar LA te komen. Na de scheiding van haar ouders was haar moeder naar Maui verhuisd. Het idee was dat zij haar dochter vaker zou zien als die aan de westkust zat. Tickets naar LA waren goedkoper dan naar Indiana, waar ze opgroeide. Of Boulder, Colorado, waar ze studeerde aan een boeddhistische universiteit. Of New York, waar haar hartsvriendin woonde. Of Athens, Georgia, een klein stadje met gelijkgestemde zielen dat ze fantastisch vond, ,,tot ik elke gelijkgestemde ziel kende. Toen begon het me te vervelen''.

Maar in de praktijk kwam haar moeder alleen met Kerstmis, en in de tussentijd zat ze hier maar. Wat bond haar eigenlijk aan LA? Alleen haar relatie met Jon. Ze had hem leren kennen op een datingsite. Toen ze elkaar ontmoetten, was het meteen raak. ,,Jon is wat stabieler dan ik'', zei ze. Hij verdiende goed als leraar Engels aan immigranten en als bijverdienste verkocht hij zijn platencollectie op Ebay. ,,Hij houdt van zijn vak en hij helpt andere mensen. Dat vind ik belangrijk. Ik heb het wel eens geprobeerd hoor, een man die bakken geld verdiende op Wall Street. Vond ik moeilijk. Je krijgt niet alleen zo'n vent, je krijgt ook z'n vrienden erbij.''

Dit was haar langste relatie tot nu toe. Voor Jon had ze zelfs haar schrijfambities opgegeven. Nu werkte ze als taxateur, zodat zij ook een deel van de huur kon betalen. ,,We houden echt van elkaar. Maar we zijn het er ook over eens dat een relatie je niet moet afhouden van je levensbestemming.''

Wat die levensbestemming was, bleef onduidelijk. Het moest in elk geval ethisch verantwoord zijn. Baren viel niet onder die noemer. ,,Toen ik nog sociaal werkster was, heb ik gezien dat geld zoveel belangrijker is dan tijd'', zei ze. ,,Je kunt beter je geld aan een goed doel geven dan één welopgevoed kind op de wereld zetten. Als meer mensen dat nou eens zouden bedenken.''

Natuurlijk twijfelde ze of ze haar relatie moest beëindigen. Maar laatst had ze een theorie gelezen over de seven year itch. ,,De meeste zoogdieren blijven precies bij elkaar tot hun kind op eigen benen kan overleven. Bij mensen is dat een jaar of zes, zeven. Als je niet eeuwig door blijft fokken, slaat het nergens op om eeuwig bij elkaar te blijven. Alleen wolven, zwanen en nog een handvol dieren doen dat.''

De fles wijn was al leeg toen ze vroeg wat ik ervan vond. Should she stay or should she go? Ik vroeg me af hoe vaak ik deze vraag voor mijn kiezen had gekregen in de bijna drie jaar dat ik hier woon. ,,Blijf toch hier'', zei ik toen beslist. ,,Ik bedoel: wil je naar Oregon, of wil je in LA zitten en denken dat je naar Oregon wil? Als er ergens een eindbestemming is voor de rustelozen, is het hier. Dat is best iets om te koesteren.''

Verrast keek ze me aan. ,,Zo had ik er nog nooit over nagedacht.''

De volgende dag kreeg ik een mailtje. Met dank, ik had haar relatie gered. En had ik zin om mee te gaan naar yoga? Liever niet, mailde ik terug. Voor yoga kan ik de rust niet opbrengen.