Homo-overschot

Homoseksualiteit loopt uit de hand, vindt Wiegertje Postma. De laatste tijd wil ineens iedereen homo worden

Jongens, het begint op te vallen. Eerlijk is eerlijk: ik was een devote homofan van het eerste uur. Ik ben namelijk fervent voorstander van de vrije keuze, van het experiment, van zelf ontdekken wie je het liefste hebt, en daarnaar mogen handelen. Het principe achter homoseksualiteit is dus wel degelijk helemaal mijn soort principe. Het kan ook onmogelijk slecht zijn om sodomie in de praktijk te brengen, aangezien de Grieken het al openlijk deden, en die hebben min of meer ook de democratie uitgevonden. En hé, als Oscar Wilde, Queer Eyes Carson Kressley en Peter van der Vorst overtuigd zijn, wie ben ik dan om ook maar enige kritiek op de homogemeenschap te uiten?

En toch, toch moet me iets van het hart. Want zo kan het niet langer. Iemand moet jullie een halt toeroepen.

Homoseksualiteit loopt uit de hand. Zoals iedere moderne jonge vrouw heb ik altijd met gepaste trots kunnen zeggen dat ik homo's onder mijn beste vrienden had. Maar de laatste tijd doe ik dat niet graag meer. Niet alleen omdat zelfs de lelijkste meisjes wel ergens aan een homovriend kunnen komen, maar vooral omdat mijn dierbaarste vriendenkring langzamerhand eigenlijk alleen maar uit homo's is gaan bestaan. Naar maar waar: ik heb alleen nog maar homoseksuelen onder mijn beste vrienden. Een verontrustende ontwikkeling, want waar is de tijd gebleven dat er eentje kennen nog iets exclusiefs was? Dat een faghag respect en ook een beetje angst afdwong? Dat kledingadvies van een jongen krijgen nog iets was om heel hard om te giechelen en het vervolgens aan iedereen door te vertellen, zodat de raadgever in kwestie de volgende dag op school heel hard op zijn bek geslagen zou worden? Voorbij zijn ze, die tijden. De homofiel en haar faghag zijn lelijk door de markt gezakt.

Jullie zijn best heel leuk, maar gewoon met teveel. En teveel is nooit goed, een dogma dat ik bij homo's toch wel veilig achtte. En hoezeer ik ook intens gehouden heb van vrijwel iedere homoseksueel die mijn pad gekruist heeft, het gaat vervelen na een tijdje. Ja, bijna allemaal hebben ze me minstens één keer dusdanig hard aan het lachen gemaakt dat ik ervan buiten kennis raakte. Ja, hun liefde voor Kylie en Paris hebben mij mijn medemens op een geheel nieuw niveau leren waarderen. Maar dat betekent helemaal niet dat iedereen er zomaar eentje moet worden. Helemaal niet. Erg overdreven, vind ik het. Hoewel dat over het algemeen natuurlijk wel een beetje de aard van het beestje is.

Het overweldigende aantal homo's van vandaag de dag is natuurlijk voordelig voor jullie, maar daarmee heel erg ongunstig voor mij. De bittere tegenslagen die ik al heb moeten doorstaan, omdat jullie me alleen maar wilden als goede vriendin, de talloze keren dat ,,Wiegertje, het spijt me, maar ik zie je toch meer als een zusje'' mij als een verbale vuist recht op de neus trof. Jawel, ik heb heel erg brede schouders om tranen aan af te vegen als jullie weer eens blind je hartje verloren hebben aan de eerste de beste poot die vergeet terug te bellen, maar daar zal ik het mee moeten doen, bij jullie soort. Het begint op te vallen, en het is homo's natuurlijk ook wel toevertrouwd om de boodschap zo duidelijk mogelijk over te brengen: liefde voor de vrouw is zo passé als de Prada-collectie van vorig seizoen. Ik hoop voor mijn eigen welzijn van harte dat heteroseksualiteit ooit nog retro wordt.