Het sprookje van The Latics én Arjan de Zeeuw

Het gepromoveerde Wigan Athletic is dé verrassing in de Engelse Premier League. Arjan de Zeeuw (35) is aanvoerder van `The Latics'. Zelfs premier Tony Blair is een fan van de Nederlandse voetballer.

In het sprookjesboek van Wigan Athletic wordt vanavond een bladzijde omgeslagen. De ploeg van aanvoerder Arjan de Zeeuw (35) staat ondanks de nederlaag vorige week tegen Arsenal nog steeds op de tweede plaats in de Engelse Premier League. Wigan, ook wel The Latics genoemd, stond met deze wedstrijd aan het begin van een zwaar programma; vanavond wacht het Tottenham Hotspur van trainer Martin Jol, volgende week speelt het tegen Liverpool en Manchester United. Dan zal duidelijk zijn of het `Wonder van Wigan' een sprookje is dat elk moment in rook kan opgaan of een gevolg is van consistent beleid.

De Zeeuw is aanvoerder van het verrassend presterende Wigan Athletic. Een ploeg zonder gevestigde namen of vedettes; alle spelers zijn, volgens de filosofie van trainer Paul Jewell, ondergeschikt aan het collectief. De Zeeuw is hier uitgegroeid tot een leider op het veld; in de Engelse mijnstad wordt hij vereerd. Zelfs de Britse premier Tony Blair noemde hem onlangs een van zijn favoriete spelers. De in Castricum geboren prof is nooit een opvallende voetballer geweest: geen technisch hoogstandjes, wel altijd een onvermoeibare inzet.

De Zeeuw speelde in zijn jeugd bij Vitesse'22 in Castricum. Daar was hij een onopvallende, maar wel altijd goed spelende en erg nuttige verdediger, zegt Peter Scheerman (37), die samen met De Zeeuw de jeugdelftallen van de Noord-Hollandse amateurclub doorliep. ,,Pas bij de senioren werd hij echt goed.'' In de A-jeugd speelde het tweetal in de landelijke competitie. Dat De Zeeuw ooit na twaalf wedstrijden op de tweede plaats zou staan in de Engelse hoogste divisie had niemand verwacht, zelfs de Wigan-voetballer zelf niet. Scheerman is vorige week nog op uitnodiging van De Zeeuw gaan kijken bij de wedstrijd tegen Arsenal. ,,Dat dit seizoen zo goed zou gaan, hadden ze daar ook niet verwacht. Het is een droom voor hem.''

Wigan promoveerde afgelopen zomer voor de eerste keer in zijn bestaan naar de hoogste divisie van de Engelse voetbalcompetitie. Hoewel Wigan Athletic tegen alle verwachtingen in zich in recordtijd opwerkte tot de Premier League – twee jaar geleden kwam de club nog uit in de Engelse Second Division – verwachtte iedereen dat The Latics dit seizoen moest vechten tegen degradatie. De eerste twee wedstrijden werden inderdaad verloren; de ploeg ging tweemaal onderuit met 1-0, tegen Chelsea en Charlton Athletic. Daarna werd acht keer gewonnen en één keer gelijkgespeeld. De tweede plaats die de ploeg nu in handen heeft, geeft recht op deelname aan de Champions League.

Dat Wigan ooit zelfs maar de kans zou hebben aan dit miljoenenbal mee te doen, daar durfden zelfs de meest optimistische supporters een paar jaar geleden niet eens over te fantaseren. Tien jaar terug was de ploeg uit Wigan bijna ten dode opgeschreven. De club speelde toen in de Third Division, de laagste Engelse profklasse, en was bijna failliet. Maar toen Dave Whelan de club kocht, begon Wigan Athletic aan een ongeëvenaarde opmars.

Deze Whelan heeft aan den lijve ondervonden wat voetbal op het hoogste niveau kan veroorzaken. Hij begon in 1971 een sportzaak met geld dat hij ontving van de Engelse voetbalbond nadat hij in de finale van de FA Cup van 1960 als voetballer van Blackburn Rovers zijn been had gebroken en was afgekeurd. De zaak werd al snel een keten van uiterst succesvolle sportwinkels, JJB Sports.

Succes bleek wel degelijk te koop. Whelan heeft een geschat vermogen van 400 miljoen euro en investeerde een deel hiervan in de provincieclub uit Wigan, een stad die ligt tussen de voetbalbolwerken Manchester en Liverpoool. Whelan bouwde zes jaar geleden een gloednieuw stadion voor een kleine 45 miljoen euro met een capaciteit van 25.000 toeschouwers.

Ook werd flink in spelers geïnvesteerd. De `Abramovitsj van Wigan' kocht geen vedettes, maar in samenwerking met trainer Jewell werd vooral een eenheid gesmeed. Nuttige spelers à la De Zeeuw werden aangetrokken, die, zoals dat in sportjargon zo mooi heet, `in dienst van het team' spelen.

De carrière van De Zeeuw is er een van de `typische laatbloeier'. Begonnen bij eerstedivisieclub Telstar in 1992 waar hij in zijn laatste seizoen – 1995/1996 – bijna met profvoetbal wilde stoppen. Zijn manager bracht hem echter naar het Engelse Barnsley, waar hij vier jaar speelde, waarvan één seizoen in de Premier League. In 1999 kwam De Zeeuw voor de eerste keer uit voor Wigan Athletic. Hij speelde ook nog drie seizoenen voor Portsmouth. Deze zomer keerde hij terug naar The Latics.

Slaagt Wigan Athletic er de komende westrijden in de opzienbarende lijn vast te houden, dan kan De Zeeuw zijn loopbaan van een gouden rand voorzien, misschien zelfs met een optreden in de Champions League volgend jaar. Hoewel hij zelf ook nog een andere bekroning in gedachten heeft. De Zeeuw heeft in interviews laten weten dat het een droom is nog een keer voor het Nederlands elftal uit te komen. Als dat gebeurt, is hij de oudste debutant ooit.