Ook voor olietankers keert de wal het schip 1

Het artikel `Acht misvattingen over energie' van Philip Deutch (Opinie & Debat, 19 november) leest lekker weg voor wie van cijfers houdt, maar ik had toch gehoopt op een meer visionaire blik op dit mondiale probleem. Deutch ziet de eerstkomende twintig jaar geen zicht op de mogelijkheid dat we onze onafhankelijkheid van energie kunnen inperken. Dat is toch wel een moedeloze constatering. Internationale industrie en wetenschapscentra kunnen, harder dan nu het geval is, door overheden gedwongen worden tot samenbundeling van kennis en macht om sneller met meer oplossingen te komen. Het wereldwijde onderzoek naar nieuwe energiebronnen is versnipperd en wordt gedomineerd door nationale- of door industriebelangen. Dat blokkeert de vrije uitwisseling van innovatieve kennis. Samenbundeling van kennis en kapitaal zal het zicht op oplossingen wel degelijk dichterbij brengen.

Het gaat om niets minder dan de vraag hoe de wereld zich redt zonder olie en gas. We kunnen redetwisten over het aantal jaren dat we nog in voorraad hebben, maar we kunnen niet redetwisten over de voortvarende aanpak van dit aanstormende probleem. Voor oliemaatschappijen geldt dat het kortetermijnbelang (aandeelhouders) moet plaatsmaken voor een langetermijnvisie waarop ook daadwerkelijk wordt ingezet, met fundamentele kapitaalstromen richting energieonderzoek. Oliemaatschappijen moeten binnen vijftig jaar zijn omgebouwd tot producenten en leveranciers van nieuwe (nog onbekende) energiebronnen. Dat belang gaat alle bewoners van deze planeet aan en overstijgt de nationale belangen. Ben ik een idealist? In Nederland zeggen we: de wal keert het schip. Dat geldt ook voor olietankers!