Oen

Op mijn dagelijkse loopje naar mijn supermarkt passeer ik een voetgangerslicht met knop voor groen licht.

Nooit meer zal ik deze knop, in gedachten verzonken, in kunnen drukken en ingedrukt kunnen houden tot ik verder mag. Dit was de vroegere procedure en die is sinds mijn voorval met de buschauffeur voorgoed verleden tijd.

Een halve minuut, denk ik, was ik op de knop aan het drukken tot ik keek in een paar lachende ogen. Dit was het startsein voor zijn show. Een show met in de hoofdrol een onvervalste oen, heftig scheelkijkend en kwijlend, die op een knop probeert te drukken.

Twintig seconden lang stond ik aan de grond genageld, waarna ik, onder luid gejuich van de buspassagiers, mocht oversteken.

Bijdragen van lezers zijn welkom via www.nrc.nl/ik