`Als de overheid het vertrouwen niet herwint, bestaat het gevaar dat mensen het heft in eigen handen nemen'

De politiek is erg, maar de mensen zijn erger.

Ik neem aan dat de president van de Nederlandsche Bank met `mensen' het soort bedoelt dat geen vertrouwen heeft in de overheid.

Dat soort bestaat uit soorten. Wellink doelt ongetwijfeld op de ontevredenen en legen, de mensen die naar een sterke man verlangen. Maar er zijn ook anderen. Er zijn de mensen aan de onderkant die zich in de steek gelaten voelen en niets hebben om hun reet te krabben. Er zijn ook de critici en de wantrouwenden jegens alles wat van hogerhand komt. Ik hoor zelf tot een slag dat elk vertrouwen in de overheid heeft verloren, als ik het ooit al bezat, en toch pieker ik er niet over het heft in eigen handen te nemen.

Het land loopt geen enkel gevaar. Ik zou niet eens weten waar te beginnen.

Wat stelt een individu voor die geen wantrouwen koestert tegen de overheid? Wat betekent een democratie die niet de ware motieven van politici wil achterhalen? Wat blijft er over van een cultuur die op macht vertrouwt?

Een politicus die politicus wordt uit menslievendheid kom je net zo vaak tegen als een teckel in een moskee. Geloof in de goedheid van de politiek is fataler dan alle wantrouwen.

Politici zijn dom, inhalig, kortzichtig en ze werken op je zenuwen.

Mensen zijn stupide, nooit verzadigd, blind en ze willen je bloed drinken.

Soms kan een politicus, om zichzelf te verrassen, een keertje afstand nemen van zijn slechte eigenschappen.

Mensen kunnen dat nooit.

Wee de dag dat ze het heft in eigen handen nemen. Het paradijsgevoel zal verpletterend zijn.

Wee de dag dat ze finaal het vertrouwen zullen opzeggen in de politici. Wat zullen we ervoor in de plaats krijgen? De mensen.

In elk mens zit een politicus verborgen die je in de gaten dient te houden.

Wat een hopeloze, wanhopige overheid hebben we.

Rustig de hand aan het roer en kalm vaarwater voor het volk, vergeet het. De huidige ministers zijn onruststokers en opruiers, met hun nieuwe zorgstelsels en hun terrorismemaatregelen. Het volk serieus nemen en er naar luisteren, vergeet het. Bij de minste kritiek kruipen ze in hun schulp en gedragen ze zich als stampvoetende tirannetjes.

`Luizen in de pels' heetten de critici en de aanjagers van het wantrouwen ooit. Deze overheid heeft niet eens een pels.

Ze heeft de mond vol van het terrorisme en het wil maar niet tot haar doordringen dat inmiddels het hele land wordt geterroriseerd. Door de mensen.

Mensen die menen dat er nog veel te weinig wordt gezopen, gemoord, gespoten en gejoeld, mensen die vinden dat ze zelf de problemen beter zouden aanpakken, mensen die heilig van mening zijn dat de wereld gered zou zijn als ze alle politici uit de weg zouden ruimen.

Komt deze regering nog wel eens op straat?